سجّیل

رد پای فرهنگ، قسمت دوم: به سوی آزادی روابط

سید وحید هاشمی — Fri, 17 Jun 2011 10:32:00 GMT

«رد پای فرهنگ مجموعه ای مستند و پژوهشی، شامل برخی مباحث فرهنگی و اجتماعی است؛ که با حمایت کانون فرهنگی-هنری دانشجو، رسانه دانشگاهیان ایران مراحل انجام آن طی می گردد.»

قسمت دوم: «به سوی آزادی روابط ...»

این قسمت جنبه اجتماعی-فرهنگی روابط دو جنس مخالف و نیز جوانب مختلف «آزادی های رفتاری و جنسی» را در ایران، ایالات متحده، ترکیه، فلسطین اشغالی و چند کشور اروپایی مورد بررسی قرار داده است. و به مطالعه پارامتر «محدودیت های اجتماعی» و میزان تأثیرات آن بر سلامت روانی و اخلاقی اجتماع، در جوامع حاوی این پارامتر و جوامع فاقد این پارامتر پرداخته است.

* توصیه می شود این قسمت از مستند را به طور کامل مشاهده نمایید.

* توجه: مشاهده این فیلم برای رده سنی زیر ١٨ سال توصیه نمی شود.

برای مشاهده تیتراژ قسمت دوم می توانید در کادر پایین کلیک نمایید:

برای دانلود تیتراژ می توانید اینجا و یا اینجا را کلیک کنید.

جهت دانلود کامل مستند به ادامه مطلب مراجعه نمایید.

برای دانلود کیفیت اصلی قسمت دوم مستند (284MB-wmv) به لینک های زیر مراجعه نمایید:

لینک دانلود مستقیم کیفیت اصلی

لینک دانلود غیر مستقیم کیفیت اصلی

برای دانلود کیفیت متوسط مستند (161MB-wmv) به لینک های زیر مراجعه نمایید:

لینک دانلود مستقیم کیفیت متوسط

لینک دانلود غیر مستقیم کیفیت غیر مستقیم

برای دانلود کیفیت پایین مستند(50MB-3gp) اینجا را کلیک نمایید.

* توجه: از آنجا در دانلود غیر مستقیم از طریق سایت Hotfile، توسط هر کاربر در هر 30 دقیقه تنها یک دانلود از این سایت امکان پذیر است. در صورت نیاز، برای مشاهده مراحل دانلود یک فایل از طریق Hotfile اینجا را کلیک نمایید.

رد پای فرهنگ، قسمت اول: دوستی از جنس دیگر

سید وحید هاشمی — Sun, 15 May 2011 10:17:00 GMT

قسمت اول: «دوستی از جنس دیگر»

این قسمت جنبه شخصی و روانشناختی روابط دختر و پسر و برخی پژوهشهای انجام گرفته در سطح کشور را مد نظر قرار داده است.

جهت مشاهده تیتراژ قسمت اول می توانید در کادر پایین کلیک نمایید:

جهت دانلود تیتراژ می توانید اینجا و یا اینجا را کلیک کنید.

برای دانلود کامل مستند به ادامه مطلب مراجعه نمایید.

جهت دانلود کیفیت اصلی قسمت اول مستند (235MB-wmv) اینجا را کلیک نمایید.

جهت دانلود کیفیت متوسط (100MB-wmv) اینجا و یا اینجا (لینک مستقیم) را کلیک نمایید.

جهت دانلود کیفیت پایین مستند (15MB-3gp) اینجا را کلیک نمایید.

* توجه: از آنجا که دانلود از طریق سایت Hotfile انجام می گیرد، توسط هر کاربر در هر 30 دقیقه تنها یک دانلود از این سایت امکان پذیر است. در صورت نیاز، برای مشاهده مراحل دانلود یک فایل از طریق سایت Hotfile اینجا را کلیک نمایید.

سخنی با آقای خامنه ای

سید وحید هاشمی — Thu, 07 Oct 2010 12:27:27 GMT

مطلب زیر، متن سخنان اینجانب در دیدار اخیر نخبگان با آقای خامنه ای است. رویکرد سخن، انتقادی و در دو محور علمی-اقتصادی و سیاسی است. که البته به جهت تعدد افراد خواستار سخنرانی، نوبت قرائت علنی آن به بنده نرسید و بصورت مکتوب تحویل ایشان گردید:

« بسم الله الرحمن الرحیم

آقای خامنه ای سلام؛

اینجانب سید وحید هاشمی پس از همفکری با تنی چند از نخبگان علمی و سیاسی، برای ایراد پاره ای مواضع و نظرات این جمع به حضورتان آمده ام.

بخشی از افراد مذکور شامل تیمی از نخبگان و دانشجویان فعال در پژوهش های توسعه ای می باشند که صاحب چند عنوان برتر در رقابت های علمی و ثبت چند مورد اختراع بوده و رویکردشان در پژوهش، تولید محصول تجاری و اشتغال زایی، با نگاه به «صرفه جویی ارزی» و «تولید ثروت ملی» است. که البته این رویکرد و نگاه در کشور، با بوروکراسی های طاقت فرسا و نفس گیر پژوهشی در ارگانهای مرتبط و حمایت های اندک بنیاد ملی نخبگان همراه است و صد البته معضلی فراگیر بوده و ما در انتظار آنیم که نهایتاً چه زمانی مرتفع خواهد شد؛ اما علی رغم موانع موجود، تیم مذکور سرسخت تر از آن بوده و هست که از رسالت و وظیفه خود شانه خالی کند. این گروه در سال جاری نیز بر همت خود افزوده و در فضای پژوهشی اندک خود - به عرض یک و نیم متر و طول پنج متر- در تولید محصولی نوین و مورد نیاز جدی معلولین جسمی- حرکتی تلاش می کند.

اما غرض از نگارش این متن در دو محور علمی- اقتصادی و حرکت سیاسی بیان می گردد:

١. نخبگان در مسیر گسترش «صنایع خرد» و تولید «علم» و «ثروت ملی»:

مستحضرید که در مسیر توسعه و پیشرفت علمی، اقتصادی و سیاسی کشور نقش و جایگاه مهمی به نخبگان جامعه در معنای عام خود اختصاص دارد که شامل نخبگان علمی، سیاسی، کارمندی و غیره می باشند؛ اما در راستای تولید «علم» و «ثروت ملی» در میان شئون مختلف نخبگی، «نخبگان علمی» در جایگاه ویژه ای قرار گرفته اند و نظر به استعدادهایی که به فعلیت رسانده و یا بالقوه دارند؛ در صورت عمل به وظیفه و رسالت خود و نیز در صورت حمایت ارگانهای مرتبط و مسئول از آنان، تحولات چشمگیر و فزاینده ای در عرصه «علم» و «ثروت ملی» رقم می خورد که منجر به صعود بسیار سریعتر پله های پیشرفت کشور می گردد.

شما خود هدایتگر و شاهدید که در عرصه بکارگیری سلول های بنیادین، با حمایت موردی و خاصی که نسبت به پژوهشگران سخت کوش مؤسسه رویان صورت گرفته؛ چگونه ایران در این زمینه پیشرفت جهشی در میان سایر کشورهای جهانی را به ثبت رسانده است. پیشرفت های کشور در نانوتکنولوژی، تکنولوژی هسته ای، رادیو داروها و پژوهشهای زلزله نیز تنها مثال های مشهود دیگری از این حمایت های موردی و خاص می باشد که به خوبی به آن واقفید.

اما در میان پژوهشگران و نخبگان علمی، آندسته از نخبگان که توانسته اند استعداد خود را در برخی زمینه های خاص به فعلیت رسانده؛ و در این دایره تنگِ نخبگانِ منطبق بر آیین نامه های سختگیرانه بنیاد ملی نخبگان جای بگیرند؛ شاید، در جایگاه بالاتری در وظیفه و رسالت مذکور برای تولید «علم» و «ثروت ملی» قرار داشته باشند؛ که به دلیل همین جایگاه ویژه نیز ضرورت حمایت جدی تر و درخور آنها به نظر می رسد.

در همین خصوص، مبتکران و مخترعانی که در این جایگاه قرار گرفته اند؛ قابلیت آن را دارند که زیر چتر حمایتی خاص بنیاد ملی نخبگان، هر یک با تجاری سازی اختراع و تولید محصول، در توسعه «صنایع خرد» نقش جدی ایفا نمایند. که این امر در عمده موارد منجر به «اشتغال زاییِ دانش بنیان» توسط مبتکران گشته و در برخی موارد علاوه بر اشتغال زایی دانش بنیان، منجر به «تولید ثروت ملی» نیز می گردد.

با این وصف، در رویکرد حمایتی بنیاد ملی نخبگان از مخترعان و مبتکرانی که اختراعشان به تأیید علمی این بنیاد رسیده، و نیازمند حمایت برای تجاری سازی و تولید محصول مد نظر هستند؛ شاهد آیین نامه ها و سیاستگذاری های ناصحیح هستیم که منجر به عدم تکمیل پروسه پژوهشی مخترعان و عدم نیل به اهداف حمایتی این بنیاد می گردد. بنیاد مذکور هم اکنون در حمایت از مبتکر، صرف نظر از نوع اختراع و سرمایه مورد نیاز مبتکر برای تجاری سازی آن، تنها به ارائه 40 میلیون ریال اعتبار پژوهشی بسنده می کند؛ که آن هم در دو قسط و در بوروکراسی بسیار زمان بر تحویل می گردد؛ درحالی که برای رساندن به هدف، بسیار راهگشاتر می بود اگر به عنوان مثال، بسته به نوع اختراع و سرمایه مورد نیاز آن، بنیاد به ارائه وام های 50، 100، 200 و 500 میلیون ریالی می پرداخت؛ بطوریکه 40 میلیون ریال آن به عنوان اعتبار پژوهشی قلمداد می گشت.

اما متأسفانه علی رغم انتقادات ارائه شده در این خصوص، به نظر نمی رسد که مسئولین امر قصد تغییر آیین نامه های بنیاد را داشته باشند و یا محدودیت های مالی خاصی مانع از اصلاح آیین نامه های مذکور می گردد. که بدین وسیله به اطلاع شما می رساند.

٢. آزاد اندیشی و بینش سیاسی نخبگان:

آقای خامنه ای،

از شما به گردن ما حقوقیست و از ما به گردن شما حقوقی.

ما به تحقیق شما را به عنوان فقیه عالم، عادل، مدبّر، آگاه به زمان و شرایط روز شناخته ایم و به تأیید متخصصانِ خِبره در حوادث واقعه در عصر غیبت به شما رجوع می کنیم. از جمله حقوقی که ما به گردن شما داریم، راهبری و هدایت صحیح و ترسیم خطوط آرمانی منطبق با اسلام پس از سنجش تزاحم «اَهمّ» و «مهم» می باشد.

اما از جمله حقوقی که شما به گردن ما دارید آن است که به فرمان شما عمل نموده و با هوشیاری و بینش صحیح سیاسی خط شما را که همان خط امام خمینی است؛ ادامه دهیم. و در این مسیر، فریب خوردة دروغگویان و تزویرگران، یا مجذوب زر اندوزان و یا مرعوب تهدید و تحریم اقتصادی و سیاسی قدرت طلبان نگردیم. چرا که می دانیم اگر امت به فرمان حاکم عمل نکند، حتی در حکومت امامان معصومی همچون امیرالمؤمنین و امام حسن علیهما السلام، احکام اسلام به درستی اجرا نمی شود و حقی که ظالم از مظلوم ستانده بازگردانده نمی شود. اگرچه باید گفت که تحریمهای قدرت های مستکبر نه تنها عامل عقب نشینی ملت ما نگشته، بلکه با تلاش نخبگان نیز می تواند به فرصت تبدیل گردد و از آن در جهت توسعه و پیشرفت کشور استفاده نمود.

لازم به ذکر است که در مسیر پیشبرد «گفتمان انقلاب اسلامی»، علاوه بر موارد فوق، «آزاد اندیشی» و عدم وابستگی فکری به بلندگوهای غرب نیز ازجمله وظایف مهم می نماید و آنچه در این میان ضروری است؛ یافتن اخبار و اطلاعات واقعی از طرق مختلف و تشخیص اطلاعات جعلی و دروغ و سپس تحلیل وقایع است.

در این میان نقش عمیق نخبگان سیاسی در جهت دهی افکار جامعه با محوریت گفتمان انقلاب اسلامی بوضوح قابل مشاهده است؛ اگر چه متأسفانه برخی نخبگان نیز، خود دچار استحاله و وادادگی به فرهنگ غرب شده و اسلام اومانیستی و آمریکایی را جایگزین اسلام ناب محمدی نموده اند؛ که به نوبة خود تأثیر مخرب تری نسبت به سایرین در جامعه خواهند داشت. همچنین برخی نخبگان سیاسی بی بصیرت نیز وجود دارند که همه چیز خود را از انقلاب اسلامی دارند و بر خوان انقلاب نمک خورده اند اما نمکدان را هم شکسته اند؛ که این امر وظیفه سنگین تری بر دوش سایر نخبگان سیاسی در ترویج گفتمان انقلاب اسلامی و هدایت افکار عمومی می گذارد.

اما نباید فراموش نمود؛

که همگام با نخبگان بی بصیرت، انحراف مسئولان و مجریان حکومت در جهتگیری نسبت به آرمانهای انقلاب نیز مشکل را افزون نموده و کار دغدغه مندان را دشوارتر می کند. و از آن جمله می توان به «رسانه ملی» با سیاستگذاری های فرهنگی بعضاً کاملاً غلط و برخی «مصلحت اندیشی های اضافی و غلط» در نحوة ارائة وقایع و اخبار داخلی و خارجی اشاره نمود؛ که منجر به تخریب فضای آزاد اندیشی می گردد.

از همین دست می توان به برخی عملکردهای غلط دولت نیز اشاره نمود. اما این حقیقت را هم اضافه می کنیم که اگر چه از دست چپ و راست «رئیس جمهور» و نیز برخی رفتار و گفتار «شخص رئیس جمهور» بطور جدّ ناراحت و منتقدیم؛ اما به فرمان شما، مسائل اصلی و فرعی کشور را تفکیک نموده و مراقبیم که انتقاد و ناراحتی از مسائل فرعی، مانع پرداختن دولت به مسائل اصلی نشده؛ و البته در این مسائل دولت را یاری رسانیم. چرا که علی رغم برخی کاستی ها و قصور و تقصیرها در مجریان، گفتمان غالب دولت که همان گفتمان «عدالت»، «تلاش برای خدمت رسانی به مردم» و «حمایت از مظلوم» است را منطبق بر گفتمان انقلاب اسلامی می دانیم و بر این اساس کمر همت به یاری دولت بسته ایم. و اگر ما برای اسلام و مملکت خود دل نسوزانیم، اغیار و نامحرمان انقلاب هرگز دل نسوزانده اند.

آقای خامنه ای،

از دیگر حقوقی که شما به گردن ما دارید انتقاد ما از شما در موقعیت مناسب و به روش صحیح و ضمن حفظ رابطه امام و مأموم است؛ بگونه ای که دشمن از آن بهره سوء نبرد.

اما این نوع انتقاد ماهیتاً متفاوت است با نامه های به اصطلاح «سرگشاده» افرادی که هم صدا با بلندگوهای غرب نه فقط به انتقاد و ذکر برخی اشکالات و برخوردهای خلاف قانون مجریان می پردازند؛ که هر نوع دروغ، تهمت و ناسزا را نصیب شما و حاکمیت می نمایند. در این شرایط، و با مشاهده این نامه ها و جفاهایی که نسبت به شما رخ می دهد، اگرچه نیاز پاسخگویی محکم از سوی ما نسبت به یاوه گویی های این افراد به نظر می رسد؛ اما به اندرز و تذکر شما نیز سعی بر آن داریم تا این حرکات دشمنانه، ما را از ادامه راه علم و تحقیق و پیشرفت کشور باز ندارد.

اما از خاطرمان هم نمی رود کسانی که یکی از بزرگترین جرم ها را به حکومت نسبت داده اند و بدون استناد به مدرکی برای اثبات تقلبی تأثیرگذار، «بزرگترین دروغ» را در مورد انتخابات ریاست جمهوری «تولید» و «منتشر» نموده و کام مردم از مشارکت قریب به 85 درصدی را تلخ نمودند و درخواست «عالی ترین مقام قانون اساسی» را زیر پا گذاشته و هواداران نامزدهای شکست خورده را به خیابان ها ریختند و به این بسنده نکرده و هر نوع تهمت به نظام روا داشته و هر چه که از «دروغ های کبیر» پیرامون برخورد خلاف شرع در زندان بدستشان رسید، منتشر کرده اند و در تخیّل خود و با نرم افزارهای چهره پردازی، «ترانه موسوی» ها آفریدند و جنازه سوخته اش را در بیابانهای قزوین انداختند تا معلوم نشود چه کسی او را یافته و شناسایی نموده و پدرش را به سرعت دق مرگ نمودند تا کسی نپرسد پدرش کجاست و پاسخ هم ندادند که قبر پدرش کجاست و... و... و... اینان اکنون می پرسند چه مدرکی دارید که غرب به ما پول داده تا در «فصل انتخابات»، «انقلاب مخملین» اجرا نماییم؟!

ما پاسخ می دهیم که غرب به آنها تنها پول نداده؛ که همه نوع امکانات مالی و رسانه ای دراختیارشان قرار داده و در این میان لازم نیست به اظهارات پاول رابرتس وزیر اسبق خزانه داری ایالات متحده در مورد حمایت های مالی بنیادهای دمکراسی گستر از جمله N.E.D. توجه نماییم؛ لازم نیست گزارش متخصصان مؤسسه بروکینگز را در زمینه راهکار برخورد آمریکا با ایران بخوانیم؛ نیازی نیست بپرسیم که چرا مک کین سناتور مشهور جمهوری خواه همزمان با سالگرد انتخابات ریاست جمهوری ایران، آن هم در بنیاد N.E.D. به صراحت از به اصطلاح «جنبش سبز» حمایت می کند؟ و بپرسیم چرا «مک کین»؟ و چرا در بنیاد N.E.D.؟ نیازی نیست به سند تأملات راهبردی سران حزبِ... نگاهی بیندازیم؛ بلکه کافیست ببینیم گروهی که فریاد قانون گرایی و پیروی از خط امام را سر می دادند، چگونه با همین فریاد و همگام با سکولارها و دشمنان انقلاب، اصول مصرّح قانون اساسی را در زیر پای فشردند و دستورات صریح امام را منکوب نمودند و... و... و... سپس بپرسیم این رفتار منافقانه از سوی چه کسانی و با چه اهدافی می تواند انجام گیرد؟

اما آقای خامنه ای، در میانة این رفتار دشمنان و خائنانی که بزرگترین دروغ ها و جرم ها را در مواجهه با ملت و نظام مرتکب شده اند؛ از سوی برخی نیروها و مجریان حکومت برخوردهایی صورت گرفته که بعضاً خشن وغیر قانونی می نماید و موجب بهره برداری سوء و «مظلوم نمایی» مجرمان می شود. اینان برخی آرمانهای انقلاب را (که در این سالیان، دغدغه مندان به پیشتازی شما پیگیر دستیابی نظام و ملت به این آرمانها بوده اند) بر نیزه زده اند و برای آزادی هم قطاران و شریکان جرم خود فریاد «اللهم فکَّ کل اسیر» سر می دهند. شگفت آنکه برخی هم کیشان آنها از درون زندان، آزادانه، نامه سرگشاده علیه شما منتشر می کنند و پس از زندان نیز مجدد نامه سرگشاده صادر نموده و هر چه می خواهند به نظام نسبت می دهند و کسی در این میان نمی پرسد:"این همان زندانی نیست که چندی پیش همقطاران شما در آن اعترافاتی بیان کردند و در مقابل، شما و صاحبانتان تمام آنچه گفتند را اعترافات زیر شکنجة خورد کننده خوانده و فاقد هرگونه اعتبار نامیدید؟"

در هر حال، نظر به آنچه گذشته و مظلوم نمایی هایی که صورت گرفته؛ یکی از سؤالات ما پیرامون عملکرد نیروهای انتظامی، امنیتی و قضایی این است که آیا می توان پروسه ای برای «شفاف سازی بیشتر» روند بازجویی ها و پرونده های قضایی مجرمان از بَدو بازداشت افراد تا انتهای مدت حضور در زندان ها شکل داد؛ که اولاً زمینه تکرار برخی وقایع خشن بصورت «پیدا» و «پنهان» در زندانها از میان برود؛ (که تجربه آنرا در بازداشتگاه کهریزک و حادثه ای به بزرگی کوی دانشگاه بطور عیان مشاهده نمودیم) و دوماً امکان سوء استفاده دشمن از میان رفته و این شائبه که شاید با «مجرمان» و «دروغگویان» برخورد و خشونت «فراتر از مرز قانون» رخ می دهد، امکان تشکیل نیابد؟ ارتباط بیشتر و ساده تر وکلای مدافع، ایجاد امکانات مانیتورینگ داخل سلولها برای مسئولان و وکلای مدافع و اقداماتی از این دست می تواند در مورد مذکور راهگشا باشد.

آقای خامنه ای، این کلام به پایان رسید؛ اگر چه سخن ها و دردها فراوان است. می دانید چرا اصرار داشتیم شما را آقای خامنه ای خطاب کنیم و از عباراتی همچون مولا، رهبر، مقتدا و ولی درحضور شما استفاده نکنیم؟ چشم هایی در داخل و خارج وجود دارد که نمی تواند ببیند مردم به سادگی در مقابل عالی ترین مقام قانون اساسی سخن بگویند و انتقاد کنند. صاحبان این چشم ها، الفاظ و ابراز احساسات و محبت های مردم در حضور شما را به تملق و چاپلوسی چاپلوسان نزد حاکم تفسیر و تبلیغ می کنند. الفاظی که در این متن بیان شد، برای کور شدن آن چشم ها بود.

والسلام علیکم ورحمه ا...

١۴/٧/١٣٨٩

یک ویدئو تقدیم به VOA، BBC و Washigton TV

سید وحید هاشمی — Tue, 08 Jun 2010 14:31:31 GMT

چشم اندازی بر:

حقوق معترضین و برخوردهای پلیس

در ایالات متحده

An overview of the protesters rights and police

clashes in the United States

تقدیم به کارمندان شریف و زحمتکش بی بی سی فارسی و صدای آمریکا و تلویزیون واشنگتن که بسیار علاقمند به دریافت ویدئوهای ارسالی از سوی مخاطبان، پیرامون اعتراضات و برخوردهای پلیس و سپس انتشار آنها در شبکه خود می باشند:

- اعتراضات آرام لس آنجلس 2007

- اعتراضات آرام واشنگتن 2007

- اعتراضات جورجیا، مینسوتا، کالیفورنیا و پنسیلوانیا

- استخوان های شکسته

- برخورد در سلول

- حمله به دانشگاه پیتسبورگ

- تنها به خاطر شهریه تحصیل

- بینی خورد شده

- جنبش اعتراضی سیاه پوستان

- و ...

قابل توجه کارمندان محترم:

- حتماً هنگام پخش این ویدئو در شبکه خود، اضافه نمایید:

در این ویدئو عمدتاً آندسته از اعتراضات شهروندان آمریکایی مد نظر قرار گرفته، که بصورت آرام برگزار شده و معترضان نه اقدام به براندازی رژیم کرده اند؛ نه جایی را به آتش کشیده اند؛ نه تخریب اموال عمومی نموده اند؛ نه از کوکتل مولتوف استفاده کرده اند؛ نه قانون اساسی خود را زیر پای فشرده اند و نه منافقانه با شعار «پیروی از خط لیبرالیسم» سعی کرده اند افکار سوسیالیستی خود را تبلیغ و به اجرا در آورند؛

بلکه این دسته از معترضان عمدتاً با شعارهایی نسبت به عملکرد دولت یا دادگاه و یا مخارج تحصیل خود، تنها انتقاد و یا اعتراض هایی داشته اند. که در مقابل، پلیس ضد شورش نیز واکنشی درخور توجه به ایشان داده است.

- جهت دانلود نسخه با کیفیت اصلی ویدئو (126MB-WMV) می توانید در اینجا کلیک نموده و پس از دریافت لینک مربوطه، آنرا دانلود نمایید.

Click here to download the high quality file (126MB-WMV):

http://www.4shared.com/get/310760638/92fcfe10/Protesters_Righters_in_the_US_.html

- جهت دانلود نسخه با کیفیت متوسط ویدئو (36MB-WMV) می توانید در اینجا کلیک و نموده و پس از دریافت لینک مربوطه، دانلود نمایید.

Click here to download the medium quality file(36MB-WMV):

http://www.4shared.com/get/311919922/333b982c/Protesters_Rights_in_the_US_me.html

- جهت دانلود نسخه با کیفیت موبایل ویدئو (10MB-3gp) می توانید در اینجا کلیک نمایید و بر روی موبایل خود و سایر همکاران شبکه مشاهده نموده و از آن لذت ببرید.

Click here to download the low quality file(10MB-3gp):

http://www.4shared.com/get/310772728/1d4c445d/Protesters_Righters_in_the_US_.html

با آرزوی موفقیت روزافزون برای شما کارمندان عزیز که با حقوقی ناچیز از سوی دولت های ایالات متحده و انگلیس، تنها با هدف شادی دل مسلمین و اجر اخروی اقدام به تولید برنامه های جذاب و سرگرم کننده می نمایید.

یا علی

این نابغه در ستاد میرحسین موسوی

سید وحید هاشمی — Mon, 22 Feb 2010 13:37:30 GMT

سیر تحولات فکری محسن مخملباف را می توان بر اساس فیلم هایی که در سه دهه اخیر کارگردانی نموده است به وضوح مشاهده نمود. به گونه ای که در اویل انقلاب اسلامی فیلم هایی همچون «توبه» و «بایکوت» را می توان حاصل کارگردانی فردی کاملاً مذهبی و انقلابی دانست؛ اما به مرور تحول چشمگیری در آثار این کارگردان ظاهر شده است. این تحول در سالهای اخیر با فیلم های «عشق و فلسفه» و «فریاد مورچگان» به اوج می رسد؛ آنچنانکه در فیلم «فریاد مورچگان» به کارگردانی وی، «لونا شاد»، (مجری سابق برنامه شباهنگ صدای آمریکا) در نقش اول زن، با بدن برهنه در این فیلم به شهرت می رسد.

مخملباف که چند سالی است مقیم کشور فرانسه شده، در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران به عنوان مسئول ستاد تبلیغاتی میرحسین موسوی در خارج از کشور مطرح شده[1] و نیز در شب پس از انتخابات از سوی رسانه های متعدد به عنوان سخنگوی این ستاد معرفی شده بود[1و5]. وی پیش از انتخابات شخصاً در چندین وعده مصاحبه و انتشار نامه و... در حمایت از میرحسین موسوی و دمکراسی در شبکه های مختلف ظاهر گردید و به صدای آشنای برخی شبکه های فارسی زبان خبری همچون صدای آمریکا (VOA) تبدیل شد؛که آخرین صحبت های او پیش از انتخابات نیز ساعاتی قبل از اخذ رأی در صدای آمریکا بوده است.

اما صرف نظر از فضاسازی های پیش از انتخابات، رویکرد مخملباف از ساعاتی پس از اتمام اخذ رأی در کشور، همانند بسیاری از فعالین ستاد موسوی شکل دیگری به خود گرفت. از جمله مواضع بسیار مهم وی در زمینه سیاسی و انتخاباتی، مصاحبه او با رادیو فرانسه در ساعت 1 بامداد 23 خرداد 1388 (ساعاتی پس از اتمام اخذ رأی) است[2]؛ که در آن رسماً به عنوان سخنگوی ستاد موسوی خبر از کودتا داده و به ذکر ادعاها و اخباری مستقیماً از سوی ستاد موسوی می پردازد که این ستاد از او خواسته تا آنها را منتشر نماید؛ این اخبار مبنی بر آن است که روز گذشته از وزارت کشور به موسوی خبر داده شده که پیروز انتخابات است؛ و از اوخواسته شده تا بیانیه پیروزی اش را آماده کند و به رهبر نیز این مطلب اطلاع داده شده و رهبر هم پذیرفته است و... . اما ادعاهای متعدد و خبرهای جالبی که در مصاحبه 6 دقیقه ای مذکور از سوی این سخنگو بیان شده است؛ صرف نظر از اینکه معکوس و غیر واقعی بودن بعضی از آنها در مقایسه با برخی اطلاعات قطعی و شفاف، به زودی فاش گردید[2]، خود به تنهایی به عنوان سندی ارزیابی می شود که نشان از جریان سازی های آگاهانه در القای توهم تقلب گسترده در ذهن مردم از سوی برخی گروه ها و افراد درون ستاد تبلیغاتی موسوی به دست می دهد؛ که البته در این مسیر، همکاری چند تن از کارمندان وزارت کشور در جعل برخی نامه ها نیز مشهود است؛ و تاکنون بارها به این موضوع پرداخته شده است[2و3].

اما با پیروزی احمدی نژاد در انتخابات و شکل گیری اعتراضات توسط برخی حامیان موسوی، محسن مخملباف در ادامه فعالیت سیاسی خود، در 25 خرداد 1388 ملاقاتی با سارکوزی رئیس جمهور فرانسه انجام داده، و سپس در مصاحبه ای با شبکه داچ تی وی هلند ضمن بیان برخی مطالب جدید پیرامون انتخابات، در پاسخ به مجری برنامه در خصوص مذاکره مخملباف با سارکوزی و درخواست او از دولت هلند عنوان می کند:" ما ازآقای سارکوزی تقاضا داریم همینطور از دولت هلند که عجله نکنند در به رسمیت شناختن دولت احمدی نژاد. این دولت به زودی عوض می شود". وی همچنین اعلام می کند که" به زودی از پارلمان اروپا خواهیم خواست؛ از طرف مردم ایران و از طرف آقای موسوی، که دست نگه دارند و به رسمیت نشمارند دولت کودتای امروزی را" [4].

وی نهایتاً در پاسخ به مجری برنامه درباره اینکه آیا این انقلاب یک انقلاب مخملی است یا یک انقلاب خونین پاسخ می دهد: "مردم ایران به دنبال یک انقلاب سبزند اما ممکن است که حکومت ایران بخواهد این را به سمت یک انقلاب خشن بکشاند"[4].

مخملباف که از شب انتخابات علاوه بر مسئولیت ستاد موسوی در خارج از کشور، به عنوان سخنگوی این ستاد نیز شناخته شده بود در 26 خرداد 1388 به همراه مرجان ساتراپی در نشست اضطراری پارلمان اروپا برای بررسی انتخابات ایران، حاضر می شود و به ایراد ادعاهای متعدد در خصوص انتخابات می پردازد. وی در این جلسه مجدد اظهار می کند که جمعه شب کمیته انتخابات به آقای موسوی اطلاع داد که:" با اکثریت آراء برنده انتخابات هستید و بیانیه خود را بنویسید(!)" و اضافه می کند که "ساعتی بعد وقتی آقای موسوی در بیانیه خودشان مردم را برای جشن پیروزی انتخابات برای روز یکشنبه دعوت می کردند، فرماندهان نظامی وارد دفتر او شدند و اعلام کردند که این انقلاب سبز دمکراتیک پذیرفته نیست و اعلام کودتا کردند"[4]. لازم به ذکر است از آنجا که موسوی در کنفرانس خبری ساعت 23 از روز انتخابات رسماً بیانیه پیروزی خود را منتشر نموده است؛ بر اساس اخبار ادعا شده توسط مخملباف، ساعاتی پیش از شمارش آراء، از سوی وزارت کشور خبر پیروزی به موسوی داده شده! اما در خصوص ادعای مذکور از سوی این سخنگوی ستاد، صرف نظر از اینکه تشخیص پیروزی یک کاندیدا توسط مجری انتخابات نمی تواند پیش از شمارش آراء انجام گیرد؛ این ادعای وی خلاف پروسه انتخابات و نیز اعلام نظرهای شخص وزیرکشور و معاون انتخاباتی او، کامران دانشجو بوده است. با تمام این شرایط، علاوه بر شخص مخملباف، ستاد میر حسین موسوی نیز از ساعت ها پیش از اتمام اخذ رأی، پیروزی وی را اعلام کرده بود. آنچنانکه سایت قلم نیوز (سایت رسمی میرحسین موسوی در روزهای انتخابات) در ساعت 14 و 15 دقیقه از روز انتخابات، برتری قاطع میرحسین موسوی در 21 استان را بر اساس آرائی که تا آن لحظه در صندوق ها ریخته شده اعلام نموده بود[3]. و این اعلام برتری تا آنجا ادامه یافت که خبرنگار BBC به نقل از جهانبخش خانجانی معاون تبلیغات و اطلاع رسانی ستاد موسوی، دوساعت قبل از اولین اعلام آراء توسط وزارت کشور(یعنی ساعت 22 و 30 دقیقه و در حالی که دقایق اول شمارش آراء در برخی شعبه ها گذشته بود و در برخی شعبه ها نیز هنوز شروع نشده بود؛) پیروزی میرحسین موسوی را با پیش بینی کسب 70 تا 75 درصد آراء اعلام نمود[6].

اما در نشست مذکور، ادعاهای مخملباف ابعاد گسترده تری می یابد. وی ادامه می دهد:"ساعاتی بعد تلویزیون دولتی اعلام کرد احمدی نژاد برنده شد و اگر مردم بیش از 4 نفر در خیابان تجمع کنند سرکوب خواهند شد(!)" و در ادامه، وی به نمایندگی از مردم ایران، از حاضرین نشست و دولتهای جهان درخواست می کند:" رژیم کودتای احمدی نژاد را به رسمیت نشناسید ... کمی صبر کنید تا مردم ایران بتوانند رئیس جمهور واقعی خودشان را به شما معرفی کنند" که درخواست وی با تشویق طولانی حاضرین در نشست مواجه می شود.

مخملباف و مرجان ساتراپی در ادامه این نشست برای اثبات و تکمیل ادعاهای خود به سندی که از وزارت کشور بیرون آمده اشاره می کنند و برطبق آن، آراء واقعی نامزدهای انتخابات را می خوانند[4]. و این سند، چیزی نبود جز نامه محرمانه جعلی معروف، که به ظاهر از سوی وزیر کشور به رهبری ارسال شده است. و در این نامه که به شکل ناشیانه ای جعل شده و با نازلترین سطح طبقه بندی محرمانه، با اثر پیوستِ همراه نامه، بدون کد محرمانه و با امضای از طرف! در میان مردم پخش گردیده بود؛ سعی شده بود با ادبیاتی عامیانه ضمن اعلام به رهبری، آراء موسوی 19 میلیون و 753 هزار رأی، آراء کروبی 13 میلیون و 696هزار رأی و آراءاحمدی نژاد تنها 5 میلیون و 696 هزار رأی بیان شود. و البته از این نامه، نسخه های مختلفی با اندکی تفاوت در ارقام رأی نامزدها منتشر شده بود که در برخی نسخه های اولیه مجموع آراء نامزدها با کل آراء مأخوذه همخوانی نداشته است.

در هر حال این نامه به عنوان مدرک تقلب گسترده و ارائه آراء واقعی موسوی در نشست پارلمان اروپا بکار می رود. و بدین ترتیب محسن مخملباف درخواست انجام انتخابات مجدد با نظارت بین المللی را ارائه می دهد. وی یک روز پس از نشست مذکور طی مصاحبه با بخش فارسی بی بی سی، همین مطالب را بیان می کند و خود را سخنگوی مسئول از سوی ستاد موسوی پس از حمله به ستاد تبلیغاتی قیطریه معرفی می کند. البته وی پیرامون آنچه که «حمله به ستاد قیطریه در روز انتخابات» خوانده؛ به 34 ساعت فعالیت غیر قانونی ستاد تا ساعت 18 روز انتخابات و فعالیت تبلیغاتی رادیو اینترنتی موج سوم در طبقه پنجم این ستاد(که منجر به درگیری با نیروهای انتظامی و تعطیلی دیرهنگام آن شد؛) هیچگونه اشاره ای نمی کند.

اما در خصوص عنوان «سخنگو» نیاز به ذکر است؛ مدتی پس از ادعاهای مخملباف، سایت قلم نیوز ادعای سخنگو بودن مخملباف را رد می کند و اعلام می کند که وی مسئولیتی از سوی ستاد موسوی نداشته است. مخملباف نیز در پاسخ به این خبر اعلام نمود سایت موسوی تحت فشار دولت کودتا این مطلب را نوشته است و واقعیت ندارد. البته باید اشاره نمود که سایت قلم نیوز پیش از انتخابات نیز در چندین مورد به وضوح اقدام به انتشار اخبار و نظرسنجی های جعلی و دستکاری نتایج نظرسنجی هایی همچون نظرسنجی ملی ایسپا نموده بود و بر اساس آن موسوی را بالاترین رأی معرفی نموده بود[3]؛ اما این سایت مدتی پس از انتخابات توسط گردانندگان آن به کلی از روی اینترنت برداشته شد و مشخص نگردید که خبر رد سخنگو بودن مخملباف در شب انتخابات جزو اخبار واقعی این سایت بوده و یا اخبار غیر واقعی آن. بدین صورت، مواضع و اقدامات مخملباف در عرصه جهانی به نمایندگی از موسوی و مردم ایران همچنان ادامه یافت و رسانه های مختلف خارجی نیز بر آن دامن زدند.

وی 2 تیر 1388 در شهر رم در یک کنفرانس مطبوعاتی پیرامون انتخابات ایران شرکت نموده و طی مصاحبه ای خطاب به ایرانیان مقیم ایتالیا ضمن توصیه به آنها مبنی بر اینکه صحنه را ترک نکنند و نترسند؛ به بیان راهکارهای قبلی خود درخصوص لابی کردن با اعضای پارلمان و وزرای دولت وخبرنگاران بدین منظور که احمدی نژاد را به عنوان رئیس جمهور کودتا بشناسند پرداخته و ادامه می دهد:"ما مردم، یک تاریخ 30 ساله افسردگی پیدا کرده بودیم... الان در ایران با اینکه سرکوب هست مردم با هم مهربان شده اند. دوباره یک کسی موتورش را آتش می زند تا با آتش موتورش جلوی گاز اشک آور را بگیرد(!) دوباره مردم برای هم فداکاری می کنند" [5].

باید اشاره کرد، در شرایطی که جوامع بین المللی و ایرانیان داخلی و خارجی از محسن مخملباف و این قبیل کارشناسان صدای آمریکا به عنوان منبع خبری و تحلیلی استفاده کنند، جای تعجب نیست که برخی حقایق را وارونه دیده و تصوری جز یک رژیم مستبد و در حال سقوط از جمهوری اسلامی ایران نداشته باشند.

اما مخملباف در ادامه مصاحبه مذکور ضمن بیان فعالیت های ایرانیان داخلی و خارجی عضو جنبش سبز و اشاره به فریاد الله اکبر در ایران می افزاید:" این الله اکبر شعار مذهبی نیست؛ این واژه مشترکی است که وقتی مردم بهشان خیلی فشار می آید فریاد می زنند." وی در انتهای این مصاحبه مجدداً از دنیا می خواهد که احمدی نژاد را به رسمیت نشناسند[5].

مخملباف در تاریخ 17 تیرماه 1388 مجدداً به عنوان نماینده مردم ایران در نشست پارلمان اروپا شرکت می کند و پس از ذکر یک مثال هواپیما ربایی و مسافران گروگان گرفته شده در هواپیما اعلام می کند:" ما ملت ایران امروز توسط دولت احمدی نژاد و خامنه ای به گروگان گرفته شده ایم". وی در ادامه سخنان خود و اعلام کشتار و زندانی و شکنجه شدن بسیاری از مردم و رجال سیاسی و کارمندان محلی سفارتخانه ها اظهار می کند:"هرکس از مردم، با یک رادیو یا تلویزیون یا یک رسانه غیر دولتی مصاحبه کند دستگیرش می کنند(!)... مردم ایران یک بند سبز به مچ خود می بستند؛ یک شعارهم بیشتر نداشتند. رأی ما را اعلام کنید. نه رأی خامنه ای و احمدی نژاد را. به همین اتهام الان هزاران نفر زیر شکنجه اند"[5]. در ادامه این نشست وی گزیده ای از بیانیه های میرحسین موسوی را بدین صورت قرائت می کند:"اعلام نتیجه انتخابات ایران بهت آور است. مردمی که رأی داده اند، خود می دانند که به احمدی نژاد رأی نداده اند... آنچه اتفاق افتاده فراتر از تحمیل یک دولت ناخواسته به ملت است؛ که تحمیل نوع جدیدی از زندگی سیاسی بر کشور ایران است..." و در ادامه از جانب آقای موسوی بیان می کند:"خواسته ما از جامعه بین المللی 2 چیز است. یک، اکثریت جامعه ایران که اینجانب میرحسین موسوی نیز یکی از آنان هستم، مشروعیت سیاسی دولت ایران را نمی پذیرد و از مردم جهان می خواهیم که همراه مردم ایران دولت غیرمشروع احمدی نژاد را به رسمیت نشناسند. دومین خواسته ما جلوگیری از برخوردهای نظامی و امنیتی دولت غیر مشروع ایران است. ما از ملت ها و دولت های آزاد و سازمان های سیاسی و مدافعان حقوق بشر می خواهیم تا با حمایت از مردم ایران مانع از ادامه کشتار، دستگیری و شکنجه مردمی بشوند که به خاطر رأی دادن برای تعیین سرنوشت خودشان سرکوب می شوند." البته در این خصوص می بایست از جناب میرحسین موسوی درباره صحت آنچه که مخملباف به نمایندگی از وی بیان کرده، پرسش نمود. و اضافه نمود چرا مستقیماً طی بیانیه ای رسمی چنین درخواستی را از پارلمان اروپا و جامعه جهانی اعلام نکرده است.

اما در انتهای سخنرانیِ مخملباف در نشست مذکور، وی پس از تکرار مباحثی پیرامون پشیمانی مردم ایران از انقلاب اسلامی و ذکر آنکه دوره قبل احمدی نژاد با یک رأی اقلیتی! با حمایت رهبری، خودش را رئیس جمهور اعلام کرد، اظهار می کند:" این بار، در 3 هفته پیش همه جامعه ایران تصمیم گرفتند پای صندوقهای رأی بروند و به احمدی نژاد، نه بگویند. دوباره احمدی نژاد به کمک نظامی ها و با حمایت خامنه ای که دیکتاتور اصلی ایران است، کودتا کردند و دوباره رأی مردم را به نفع احمدی نژاد قرائت کردند." وی سپس درخواست قبلی خود و موسوی را از پارلمان اروپا چندین بار تکرار نموده و با تأکید، از این پارلمان درخواست دخالت و تحریم ایران را بیان می کند که در پایان، با تشویق حاضرین در این نشست همراه می شود[5].

مخملباف در 25 تیر 1388 در برنامه شباهنگ صدای آمریکا ضمن ایراد مباحثی در خصوص جنبش سبز و نمازجمعه 26 تیر به امامت هاشمی رفسنجانی بیان می کند:"در حال حاضر رهبری جنبش با آقای موسوی است... ولی ایشان با درایت کامل به مردم گفته اند که هر وقت فرصتش نیست، امکان ارتباط با مردم نیست، این مردمند که جنبش را رهبری می کنند". وی در ادامه مصاحبه اش در بیان چالش ها و راهکارهای جنبش سبز در رسیدن به هدف عنوان می کند:"مردم می توانند پول آب و برق و بسیاری از چیزهایی که به دولت پرداخت می کنند، ابتدا تمرین کنند دیرتر بدهند و بعد کم کم ندهند. بعدها به اعتصاب ها کشیده می شود... می توانند اتو بزنند به برق؛ می توانند سیستم برق را از کار بیندازند"[5]. لازم به ذکر است در خصوص توصیه مخملباف به خارج کردن شبکه توزیع برق کشور از حالت سنکرون و قطع برق کشور، با توجه به آنکه به طور معمول در حوالی مرداد، مصرف برق کشور بسیار بالا رفته و برخی شبها نیاز به قطع برق برخی شهرک های صنعتی ضروری می شود؛ و اگر چه برای از کار انداختن سیستم توزیع برق در ساعت 21 روز31 تیرماه 1388 توسط جنبش سبز تلاش گردید و در تبلیغات این جنبش، همکاری3 میلیون نفر در سراسرکشور برای هدف مذکور کافی دانسته شده بود؛ اما چنین اتفاقی برای شبکه برق رخ نداد.

مخملباف در ادامه مصاحبه مذکور با صدای آمریکا بیان می کند:"در این 30 سال مردم با پوست و خون خودشان حس کرده اند ظلم را، استبداد را حس کرده اند. هیچ جوانی نیست که یک شلاق روی پشتش نخورده باشد...".

بدین صورت، روند فعالیت های سیاسی مخملباف برای محکوم نمودن حکومت ایران به کودتا و درخواست آزادی و دمکراسی ادامه یافت و به مناسبت های مختلف در صدای آمریکا و دیگر رسانه ها حاضر گردید و اظهاراتی مشابه بیان نمود.

در این میان، در اکتبر 2009 و اواسط مهرماه 1388 جایزه فستیوال حقوق بشر نورمبرگ آلمان به محسن مخملباف (که به واسطه تلاش های فراوانش طی چند ماه اخیر بسیار شهرت یافته بود؛) اعطا شد. وی در مراسم دریافت جایزه خود اعلام نمود این جایزه را به مهدی کروبی به خاطر تلاش های او برای حقوق بشر اهدا می کند.

پس از این جایزه، کمتر از دو ماه بعد، در 25 نوامبر 2009 برابر با 4 آذر 1388 در محل موزه ویکتوریا و آلبرت لندن، جایزه هنری«آزادی برای خلاقیت» به مبلغ 50 هزار دلار از سوی انگلیس به محسن مخملباف اعطا گردید. طبق اعلام رسمی انگلیس، مخملباف به دلیل موضعگیری خود در برابر سرکوب اجتماعی و سابقه هنری و فیلم سازی خود که مُبلغ آزادی در جوامع باز، انسان گرایی عرفی و احترام به دیگران است نامزد دریافت آن شده بود. اگر چه در برخی تحلیل ها نیز گفته می شود که آخرین فیلم سیاسی مرتبط با این موضوع به کارگردانی مخملباف، «سفر قندهار» بوده؛ که سالها قبل و در زمان حمله ایالات متحده به افغانستان ساخته شده بود.

مخملباف در مراسم اعطای این جایزه اعلام می کند:" جایزه نقدی ای را که به من تعلق می گیرد، متقابلاً اهدا می کنم به NGOهای جنبش سبز تا صرف آسیب دیدگان حوادث پس از انتخابات ایران شود. همچنین افتخار این جایزه را تقدیم می کنم به پدر معنوی جنبش سبز ایران آیت ا... منتظری"[5].

مخملباف به فعالیت های سیاسی خود ادامه داد؛ تا در شام عاشورا برابر با 6 دیماه 1388 و پس از اغتشاش ها و ساختارشکنی های رخ داده در بخشی از خیابان انقلاب و ولیعصر تهران، ضمن گفتگوی تلفنی با صدای آمریکا در ادعایی جدید پیرامون محل اقامت رهبر جمهوری اسلامی مدعی شد:"می دانم که الان در پستویی خارج از شهر تهران قایم شده و همزمان VOA و BBC را می بیند و حتماً تنش از فریاد شعارهای مردم می لرزد".

وی در ادامه همین گفتگو نامه ای سرشار از توهین و ناسزا خطاب به رهبر انقلاب قرائت می کند و در میان این نامه اعلام می کند:"ما تو را به زیر می کشیم، با اصل ولایت فقیهت. ولایت فقیه جامه آلوده ایست که اگر نعوذ بالله خدا به تن کند هستی کن فیکون می شود". او همچنین در انتهای نامه خود اضافه می کند:"از من خواسته شده که اعلام کنم فردا تهران و شهرهای دیگر اعتصاب عمومی است"[5]. البته وی کسانی که از او خواسته اند تا اعلام اعتصاب نماید را معرفی نمی کند.

مخملباف در 9 دیماه 1388 در بیانیه مشترکی با محسن سازگارا پیرامون وقایع عاشورا، طبق روش همیشگی خود در تحریف وقایع، تعداد افرادی که در اغتشاشات روز عاشورا کشته شدند را بجای 8 نفر، 38 نفر اعلام نمود که البته طبق معمول این ادعا به عنوان مرجع خبری توسط برخی سایت های دیگر نیز استفاده گردید!

وی در12 دیماه 1388 پس از انتشار بیانیه هفدهم میرحسین موسوی و پخش شدن برخی نظرات پیرامون عقب نشینی تلویحی موسوی از بعضی مواضع قبلی اش، با انتشار اطلاعیه مشترکی با محسن سازگارا در تفسیر بیانیه مذکور اظهار نمود:"...او اعلام کرد رهبر واقعی جنبش سبز، مردمی هستند که بی هیچ بیانیه ای از سوی او درروز عاشورا بپا خواستند." وی در این اطلاعیه با ذکر آنکه این بیانیه آخرین اتمام حجتی بود برای کسانی که دل به اصلاح این نظام بسته اند افزود:" مهندس موسوی بر پس گرفتن رأی مردم مصر است و دولت احمدی نژاد را کماکان غیر مشروع میداند. پافشاری برتغییرقانون انتخابات و برگزاری انتخابات آزاد، قدم اول مناسبی برایحاکمیت صندوق رأی در مناسبات میان مردم وحکومت است." و در انتها اضافه نمود:" آن چه در این اطلاعیهمطرح شده به عنوان کف مطالبات مردم است."

اما صرف نظر از فعالیت های گذشته مخملباف در راستای تحریم و محکوم نمودن جمهوری اسلامی در عرصه داخلی و بین المللی، یکی از آخرین شاهکارهای وی که نشان از همت و فعالیت جدی و ایده پردازی های گسترده او و تیم همکارش دارد؛ انتشار مطلبی تحت عنوان «رازهای زندگی خامنه ای» بود که در محرم سال جاری به دو زبان فارسی و انگلیسی در سایت شخصی اش منتشر نموده؛ و به سرعت در چندین سایت ضد جمهوری اسلامی نیز منتشر گشته است. وی در این مطلب چندین صفحه ای تلاش نموده ادعاهایی درباره رهبر انقلاب و مجتبی خامنه ای(یکی از فرزندان ایشان) ارائه دهد که به گفته او این اطلاعات" از طریق کارمندان سابق بیت رهبری و وزارت اطلاعات که به خارج از کشور گریخته اند" و نزد او بازگو نموده اند؛ بدست آمده!

این اطلاعات که ظاهراً در طول سالیان متعدد بصورت سرّی در آرشیو آقای مخملباف جمع شده و ناگهان ایشان تنها با هدف اطلاع رسانی، تصمیم به افشای آنها گرفته است؛ شامل برنامه و عملکرد رهبر انقلاب از زمان بیدار شدن ایشان تا هنگام خواب و نیز جزئیات فعالیت اقتصادی و سیاسی و ملاقاتهای روزانه و ماهیانه و چگونگی زندگی ایشان می باشد. و در این بین سعی شده چهره ای کاملا سلطنتی و پادشاهی، کلکسیونر، سرمایه دار کلان، دو رو و... از رهبر انقلاب ترسیم نماید.

در متن مذکور چندین کلکسیون مختلف برای رهبر انقلاب در نظر گرفته شده است. نخستین مورد، کلکسیون پیپ است که در این خصوص، نویسنده مدعی شده: "در کلکسیون پیپ او تاکنون 200 پیپ جمع آوری شده است" وی در ادامه پیرامون قیمت این کلکسیون ذکر می کند:" ارزش پیپ های او حدود 2 میلیون دلار برآورد می شود" و درباره گرانترین پیپ از این کلکسیون بیان می کند:" گرانترین پیپ 250 هزار دلار قیمت دارد که مربوط به 300 سال پیش است. دسته این پیپ طلا کوب و جواهر نشان است".

نویسنده در ادامه این متن به کلکسیون انگشتری می پردازد و عنوان می کند:" حدود 300 انگشتری خاص جمع آوری شده که 3 تای آن ها از آستان قدس به او تحفه داده شده است." و درباره گرانترین انگشتر این کلکسیون ادامه می دهد:" گرانترین انگشتری 500 هزار دلار قیمت گذاری شده و قدیمی ترین عقیق دنیا را دارد." جالب آنکه از وجود این انگشتری به مبلغ نزدیک به 500 میلیون تومان تاکنون هیچ کس جز تیم آقای مخملباف اطلاع نداشته تا محل قدیمی ترین عقیق دنیا را منتشر نماید و در فهرست گران سنگ ترین های جهان قرار دهد!

مخملباف همچنین در این نوشته به کلکسیون 170 عصای آقای خامنه ای اشاره می کند که قیمتی معادل یک میلیون و دویست هزار دلار داشته و گرانترین آنها " 200 هزار دلار قیمت دارد که متعلق به 170 سال پیش است"!

وی سپس به کلکسیون عبا اشاره می کند که تعداد آن حدود 200 عدد است و قیمت مجموعه آنها" حدود 400 هزار دلار است که گرانترین آن ها 30 هزار دلار می ارزد."

باید اشاره نمود که در این نوشته تلاش شده اعداد و ارقام ذکر شده به گونه ای تولید و انتخاب شوند که حتی خوانندگان خارج از کشور نیز که با معیار دلار ارزش گذاری می کنند، به سلطنتی و شاهانه بودن کلکسیون ها و دارایی های رهبر انقلاب اعتراف نمایند. آنچنان که می توان قیمت متوسط هر پیپ از کلکسیون فرضی آقای خامنه ای را 10هزار دلار و قریب به ده میلیون تومان درنظر گرفت. که در تصوری از این پیپ ها می توان فرض نمود که چندین قیراط از جواهرات کمیاب جهانی از آنها آویزان است! و به همین صورت عبای 30 میلیون تومانی و انگشتری 500 میلیون تومانی و پیپ 250 میلیون تومانی.

آنچه گذشت گوشه ای از تعاریف مخملباف از رهبر انقلاب است. او همچنین تعداد 100 اسب به ارزش 40 میلیون دلار (قریب به 40 میلیارد تومان) برای ایشان معرفی نموده که "گرانترین آنها 7 میلیون دلار قیمت دارد ونام آن ذوالجنان است." همچنین ذکر نموده که در سفرهای طولانی داخلی " اسب مخصوص خامنه ای و اسب مجتبی را با هواپیمای330 به محل می برند(!)."

مخملباف غذای مورد علاقه آقای خامنه ای را ماهی قزل آلای خال قرمز رودخانه لار معرفی می کند و نیز خاویار که از رشت توسط امام جمعه رشت ارسال می شود و همچنین گوشت قرقاول که از شیراز آقای حائری شیرازی ارسال می کند و نیز گوشت بلدرچین و شترمرغ! اما جالب تر آنکه عنوان می کند برای کنترل غذای رهبر انقلاب و اطمینان از سمی نبودن آن، "دستگاهی به مبلغ 500 هزار دلار از آمریکا خریده شده که با افزودن یک ماده، غذا آزمایش می شود." البته وی اشاره بیشتری به این دستگاه و کمپانی سازنده آن نکرده و جای این توضیح خالیست که با افزودن آن یک ماده به هر غذایی، چگونه انواع سموم غذا مکشوف می گردد.

مخملباف به این ادعاها بسنده نمی کند و اظهارات متعدد دیگری را بیان می کند. از آن جمله یکی از برنامه های رهبر انقلاب را دورهم نشینی با آقای راشد یزدی و آقای جنتی و بیان جوک های رکیک از طرف آقای راشد یزدی معرفی می کند و اینکه این برنامه ها اسباب خنده را مشابه برنامه های ناصرالدین شاه فراهم می کند.

همچنین در کمال وقاحت به علایق و عملکردهای متعدد دیگری می پردازد و ترسیم چهره شخصی ایشان و فرزندشان را کامل می کند.

مخملباف به مرور در طول متن مذکور، صراحت بیان در مواضع سیاسی خود را ارتقاء می دهد. و در این راه از اطلاعات دروغ بیشتری بهره می برد. وی اشاره می کند:"مجموعه ای که از خامنه ای محافظت می کنند 10000 نفرند." نویسنده پس از ذکر مباحثی پیرامون حلقه های محافظین رهبر و خانواده ایشان اظهار می کند:"حقوق محافظین حداقل ماهی هزار دلار و حداکثر ماهی 12 هزار دلار است." و این درحالی است که کسانی که با دفاتر بیت رهبری مرتبطند، اطلاع کافی دارند که در سال جاری برای اکثر افراد شاغل در بیت با لحاظ اضافه کاری، حقوقی بین 380 الی 600 هزار تومان تعلق می گیرد.

محسن مخملباف همچنین از کاخ های آقای خامنه ای سخن می گوید و به کاخ های لواسانات، جمشیدیه، نیاوران و کاخ فیش قولا در شمال ایران و کاخ های باغ ملک آباد مشهد، و کاخهای سد لتیان اشاره می کند و در این خصوص تصاویر ماهواره ای برخی فضاهای سبز و پر درخت در نیاوران، جماران، شمال ایران و باغ ملک آباد را که از نرم افزار گوگل استخراج نموده، نمایش داده است.

وی از بیزنس های شخص رهبر در واردات شکر و بی ام و و سرمایه گذاری در دبی، آلمان، عراق، آفریقای جنوبی، ونزوئلا، لبنان و چین سخن می گوید. و ثروت شخص ایشان را 30 میلیارد دلار و ثروت خانواده ایشان را 6 میلیارد دلار عنوان می کند. که 22 میلیارد دلار از این 36 میلیارد دلار را به صورت پول نقد، یک و نیم میلیارد دلار به صورت الماس، یک میلیارد دلار به صورت طلا و ده میلیارد دلار دیگر را ذخیره شده در حساب های بانکی در روسیه، سوریه، چین، ونزوئلا، آفریقای جنوبی و... و بقیه اموال را به صورت ملک و سهام اعلام می کند.

ادعاهایی که مخملباف در این متن بر علیه رهبر انقلاب بیان می کند بسیار طولانی تر و بعضاً خبیثانه تر است که نیاز به ذکر همه آنها به نظر نمی رسد و هر کس که اندک شناختی داشته و یا تحقیقی در این باره نموده باشد بر عمق دروغهای منتشر شده از سوی مخملباف مطلع می گردد[7]. همچنین است ادعاهای متعدد و تهمت هایی که نسبت به فرزند ایشان آقای مجتبی خامنه ای روا داشته شده که بعضاً بسیار سنگینتر و خبیثانه تر از اتهامات شخص رهبری به شمار می رود.

در مجموع، با بررسی روند عملکرد محسن مخملباف خصوصاً از چند روز پیش از انتخابات تاکنون به نظر می رسد تولید و انتشار ادعاهای متعدد و اخبار خاص، تحریف وقایع، فعالیت گسترده در عرصه جهانی و ارتباط با ایرانیان داخلی و خارجی از طریق شبکه های فارسی زبان به آن صورتی که مخملباف در کارنامه خود ثبت نموده، نیاز به نبوغ ویژه ای دارد که از عهده هر کسی بر نمی آید. و آنکه وی را به عنوان سخنگوی ستاد در شب انتخابات مأمور انجام وظیفه نموده، ایده شایسته سالاری را به دقت مد نظر قرار داده بود؛ و در این راه از قدرت شناسایی و انتخاب بالایی برخوردار بوده است. که نهایتاً دولتهای انگلیس و آلمان و... نیز به خوبی از وی قدردانی نموده اند.

اما صرف نظر از شخص مخملباف به عنوان یک عضو فعال جنبش سبز، باید در نظر داشت که ظرف ماه های اخیر چندین گروه و دسته فکری در داخل و خارج کشور درون جنبش سبز، رسمیت یافته و فعالیت نموده اند؛ و این رسمیت یافتن، نه تنها پیش از انتخابات با شعارهای کلی همچون «هر ایرانی یک ستاد»، در کنار حمایت برخی اپوزیسیون های معاند جمهوری اسلامی ایران از این جنبش، رخ داد؛ بلکه پس از انتخابات نیز به صورت رسمی تأیید و تثبیت گردید؛ آن زمان که رهبر جنبش سبز در مصاحبه های متعدد در حمایت از ساختار چند فکری و گروهی این جنبش بیان نمود:"آنها برای آنکه به اینکار موفق شوند تفاوتها و تنوع هایشان را کنار نمی گذاشتند؛ بلکه به رسمیت می شناختند"؛ و نیز همسر وی بعد از همه حوادث و اغتشاشات پس از انتخابات در مصاحبه با سایت کلمه، مورخ 5 دیماه 1388 (روز تاسوعا) اعلام نمود:" فعالیت های اعتراضی مردم اغتشاش نبوده بلکه فعالیت آزادی خواهانه جنبش سبز بوده" و در همین مصاحبه اضافه نمود:"من و موسوی با جنبش سبز نفس می کشیم". که این مواضع نتیجه ای جز حوادث روز عاشورای تهران را نمی توانست در پی داشته باشد.

با این اوصاف، شاید در روزهای پیش از انتخابات بسیاری تصور نمی کردند، برخی اشخاص و جریان سازان جنبش، اینچنین بتوانند گروه های معاند نظام و اپوزیسیون داخلی و خارجی را که بعضاً اختلافات جدی نیز با یکدیگر دارند، حول یک هدف مشترک، گرد هم آورند؛ آنگونه که تنها نمونه ای از آن را می توان در انتخاب سخنگوی ستاد، در شام انتخابات مشاهده نمود.

سید وحید هاشمی

مراجع:

[1]: http://www.peiknet.com/1388/10khordad/23/PAGE/kudata.htm

[2]: http://sejjil72.persianblog.ir/post/4

[3]: http://sejjil72.persianblog.ir/post/8

[4]: مستند مخملباف و رخدادهای پس از انتخابات بخش اول:

http://www.4shared.com/file/226562370/e3653ed7/Makhmalbaf_and_Election-s_Even.html

[5]: مستند مخملباف و رخدادهای پس از انتخابات بخش دوم:

http://www.4shared.com/file/227295693/46d1146c/Makhmalbaf_and_Election-s_Even.html

[6]: http://www.4shared.com/file/216877369/bb0d7a8d/Mousavi-s_victory.html

[7]: http://alef.ir/1388/content/view/48194

.......................................

پی نوشت:

به اطلاع می رساند لینک های مستند مخملباف و رخدادهای پس از اننتخابات تا روز 22 بهمن به جهت محدودیت سایت میزبان، در صفحه مربوطه ناقص نمایش داده می شود. برای مشاهده کامل این مستند می بایست بر روی Download Now کلیک نموده و پس از دریافت لینک و دانلود کامل فیلم، آنرا مشاهده نمایید.

این لشگر حسینه! حامی میرحسینه!

سید وحید هاشمی — Thu, 31 Dec 2009 06:50:14 GMT

گزارش ویدئویی اندر احوالات مواضع منطقی جنبش سبز در روز عاشورای سبز:

جهت دانلود می توانید به اینجا بروید.

پی نوشت:

یک نظر + یک پاسخ در ادامه مطلب

نظر مصطفی: "سلام حاجی
همه ی این صحنه ها رو که از تلویزیون خودمون دیدیم که.
برادر من
وقتی خون ریخته شده در ماه محرم که از ماه های حرام است؛ در ویدیو شما "مظلوم نمایی حقیقتا ساختگی و جعلی" معرفی شود چه انتظاری می توان داشت. آیا قتل حرمت شکنی عاشورا نیست؟ به نظر شما حرمت عاشورا را خون بیش تر می شکند یا سوت و کف؟
برادر من قتل، قتل است. حالا به دست مزدورین منافق یا حکومتی یا جنبش سبزی باشد فرقی نمی کند.
برادرم سید وحید، مهم این است در موارد ادعایی منی که خودم را جزو متشرعین می دانم کمی رعایت پرهیزکاری و تقوا کنم. هنوز عوامل قتل شناسایی و دستگیر نشده اند، هنوز دادگاه صالحی به موارد اتهامی آن ها رسیدگی نکرده است و حکمی صادر نشده است ولی می توان بدون هیچ کدام از موارد بالا، قتل ها و کشتار روز عاشورا را محکوم نمود که به نظر آقایون خون ریختن در ماه محرم حرمت شکنی بیشتر از سوت و کف دارد.
التماس دعا

نظر آقای جوادی آملی در مورد حوادث روز عاشورای 88: "دو نکته هست که خیلی مهم است: نکته اول اینکه اهانت به مقدسات برای همیشه محکوم است مخصوصا در روز عاشورا و اهانت کنندگان به مقدسات برابر قانون باید مورد مواخذه قرار "

پاسخ بنده:

"سلام رفیق عزیز
ممنون که بنده را هم از نظرت مطلع نمودی.
البته عبارتی که ذکر کردید بخشی از خبر بیست و سی بود که شاید بهتر بود در این کلیپ جای نمی گرفت. اما یکی دو نکته رفیق...

مستحضر هستید که هر قتلی محکوم نیست! امام حسین علیه السلام هم روز عاشورا قتل مرتکب شدند و نیز امیر المؤمنین در جنگ جمل و نهروان و ...
وقتی در یک تجمع غیر قانونی پس از حمله به ایستگاه کلانتری در میدان ولیعصر و ضرب و شتم پلیس و تسخیر آنجا و آتش زدن آنجا (در حالی که همین اقدام براساس قوانین اکثر کشورها از جمله ایالات متحده حکم تیر دارد) هنگام فرار دو وانت نیروی انتظامی از سمت چهارراه ولیعصر از این مهلکه و مهلکه مشابه در چهارراه ولیعصر، فردی از همین تخریب گران و حمله کنندگان را زیر گرفته و کشته است آنگاه جریانی (که البته خودش این مردم را فراخوان حضور داده است) او را شهید معرفی نماید و تظلم خواهی کند و... به نظر شما مظلوم نمایی جعلی و ساختگی نیست؟؟

اضافه می کنم این مظلوم نمایی لزوما ارتباطی با جناب میرحسین ندارد. این جریان شاید اندکی پس از انتخابات در مدیریت و راهبری او بود اما اکنون اختیار در دست او نیست. و گروههای دیگری راهبری را انجام می دهند که یگانه هدفشان سرنگونی جمهوری اسلامی است. و میرحسین موسوی در این میان یک ابزار است. بنده در این کلیپ قصد نداشتم تمام این صحنه های درگیری را نمایش دهم. شما که خود مشاهده نموده ای در جریان هستی برادر. اما قتل سید علی موسوی البته برای بسیاری مشکوک است و همچنان قاتل مشخص نیست و این اقدام طبیعتا محکوم است. اما بر اساس تحقیقات، بسیار بعید است که چنین اقدامی از سوی نیروهای نظامی داخلی صورت گرفته باشد. و البته با لحاظ تجربیاتی همچون احمد کارگر نجاتی، ترانه موسوی و ندا آقا سلطان و... که وصفی از آنها در چند یادداشت قبل گذشت، انجام ترور از سوی معاندین و به نام حکومت اصلا عجیب نیست.
متشکرم از تذکرت پیرامون تقوا. سعی می کنم بیش از پیش توجه نمایم. خدا همه ما را هدایت کند.
به زودی انشائ الله پستی درباره درگیری ها و کشته ها و درخواست مجوز راهپیمایی مسالمت آمیز خواهم آورد."

جنبش دانشجویی خوابش گرفته؟!

سید وحید هاشمی — Mon, 23 Nov 2009 16:11:38 GMT

«تقدیم به نسل جدید جنبش دانشجویی»

قبول دارم که برای دانشجوی فعال در جنبش دانشجویی مسلمان قدری دشوار است که هم به اولویت درسی خود بپردازد و هم به موقع، تحولات اجتماعی و سیاسی را بررسی و تحلیل کرده و در راستای آرمان های اسلامی و انقلابی خود موضعگیری و اقداماتی انجام دهد. اما البته اگر چنین نکند و سرش گرم زندگانی خود باشد دیگر در قامت «جنبش دانشجویی مسلمان» جای نمی گیرد.

این روزها کشتار مسلمانان بی دفاعی همچون شیعیان صعده، بی پروا صورت می گیرد و گروه های مختلف مسلمان یا حساسیتی نشان نمی دهند و یا به کمترین واکنش بسنده می کنند! صدا و سیمای جمهوری اسلامی هم در کمال تأسف کمترین میزان پوشش خبری از این حوادث را داشته است.

جنبش دانشجویی هم در این میان واکنش اعتراض آمیز و آرمان گرایانه خود را چندان که باید بروز نداده و ظاهراً همچون مجلس در پیگیری طرح ها و لوایح، تنها به طرح های فوریت دار و ضروری می پردازد و طرح های بدون فوریت بر زمین می ماند؛ هر چند که اعتراض به جنایات آل سعود در شرایط فعلی جزو ضروریات است که شاید پایین ترین سطح آن نیز تجمعات اعتراض آمیز در مقابل سفارت ها و سازمان های مرتبط می باشد.

نکته مهم اینجاست که دانشجو به تأیید و تأکید رهبر انقلاب در این مقولات نباید وارد حیطه مصلحت اندیشی شود؛ بلکه می بایست با آرمانگرایی دانشجو و مصلحت اندیشی مسئولان در مجموع، جهتگیری صحیح در مواضع و عملکرد سیاسی کشور شکل گیرد. این بیان تأکیدی رهبر انقلاب در سال 82 ، جنبش دانشجویی را از یک خواب نسبتاً طولانی بیرون آورد. آن هنگام که در قرارداد سعدآباد، پروتکل الحاقی زیر نظر شورای عالی امنیت ملی پذیرفته و تعلیق فعالیت های هسته ای اجرا شد! و این در شرایطی بود که پیش از آن بحث میان ایران و 3 کشور، از اجازه راه اندازی 20 عدد سانتریفیوژ به 5 عدد سانتریفیوژ تنزل یافته بود و دولت اصلاحات که سالها با شعار تنش زدایی به عقب نشینی در برابر غرب پرداخته بود؛ با حمایت مجلس اصلاحات که 130 نفر از آنها در نامه ای به عالی ترین مقام کشور، بی شرمانه خواستار آن شدند که: «جام زهر را بنوشید» و تعلیق را بپذیرید؛ رهبری را در وضعیتی قرار دادند که تنها فرد درون حکومت باشد که خواستار ایستادگی در برابر پیشروی غرب است و در مقابل ایشان، تمام قوای مجریه و مقننه قرار بگیرد. بدین ترتیب تعلیق کامل آغاز شد و آنچه که از سوی حسن روحانی(دبیر اسبق شورای عالی امنیت ملی) مذاکرات محرمانه خوانده می شد - و در ذکر جزئیات آن مذاکرات با بیگانگان، ملت ایران نامحرم تلقی می شدند- در «هماهنگی کامل بین ارکان نظام و مقام معظم رهبری» عنوان می شد. و عبارت «هماهنگی کامل»، ابزاری برای خاموش کردن اعتراض ها به این عملکرد بود.

اگر چه پس از این مذاکرات، در اعلام عمومی از سوی حسن روحانی، تعلیق به صورت کوتاه مدت عنوان شد که "می تواند یک روز یا حداکثر یک سال باشد"؛ اما از سوی تیم هسته ای وعده 5 تا 10 سال تعلیق به طرف مذاکره داده شده بود! که اگر فشار گروه های مختلف اجتماعی و مواضع مجلس هفتم در حمایت از شکست پلمپ فعالیت های هسته ای شکل نمی گرفت، این تعلیق به دوسال نیز ختم نمی شد. در این میان، جنبش دانشجویی مسلمان که شاید تحت تأثیر اقدامات دولت سازندگی و اصلاحات به مرور دچار افول فعالیت گشته بود، در دو راهی مصلحت اندیشی و تمکین به تصمیم مسئولان نظام و یا آرمانخواهی و اعتراض به این قرارداد تحمیلی سرگردان بود. اما با سخنرانی رهبر انقلاب مدتی پس از پذیرش پروتکل الحاقی به خود آمد و فهمید که قرار نیست مدام پشت رهبر سنگر بگیرد!

این سخنان رهبری مبنی بر پرهیز از مصلحت اندیشی دانشجویان و ضرورت عملکرد آرمانگرایانه دانشجو در کنار مصلحت اندیشی مسئولان، بیشتر به نصیحت و راهنمایی دلی سوخته می مانست که انتظار بسیار بیشتری از فرزندان خود داشت. که این سخنرانی نقطه عطفی در عملکرد جنبش دانشجویی به حساب می آید.

البته در خصوص پرونده هسته ای لازم به ذکر است وعده 5 تا 10 سال تعلیق از سوی تیم سابق مذاکرات هسته ای در مصاحبه جک استراو با بی بی سی در 7 فوریه 2006 (در اینجا) علنی شد؛ آن هنگام که در بحث هسته ای با ابراز تأسف از تغییر رفتار دولت ایران در دوره احمدی نژاد و به هم خوردن روند پیشرفت مذاکرات، بیان کرده بود که در مذاکرات گذشته با دکتر روحانی "صحبت از تعلیق برنامه به مدت پنج تا ده سال بود." و بدین ترتیب آنچه که روحانی مذاکرات محرمانه می خواند و از بیان آن به ملت خودداری می نمود فاش گردید!

بگذریم از اینکه مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام به ریاست حسن روحانی، نزدیک انتخابات دهم ریاست جمهوری (در اینجا) وعده 5 تا 10 سال تعلیق را از اساس تکذیب می کند و با لحنی تند آنرا لجن پراکنی از سوی حامیان دولت عنوان می کند و ذکر می کند که حتی "در هیچ رسانه ای نیز این گفته به نقل از جک استراو بیان نشده است". که البته بهتر بود زمانی که جک استراو در مصاحبه اش با بی بی سی چنین مطالبی را عنوان کرده بود و در صفحه دوم روزنامه شرق نیز به تاریخ ٢٣ بهمن ١٣٨۴ در اینجا همین مطالب از جانب وی بیان شده بود؛ آقای روحانی بجای سکوت در آن زمان، به تکذیب گفته های جک استراو می پرداخت و لجن پراکنی را به گردانندگان روزنامه شرق و بی بی سی نسبت می داد!!

به هر حال روند گذشته، حاکی از پروسه پذیرش قراردادی در پرونده هسته ای ایران با شرایطی تحمیلی بود که در کنار دولت و مجلس اصلاحات با عملکرد تابناک خود درعقب نشینی و فشار برای پذیرش تعلیق، جنبش دانشجویی نیز از تحلیل مناسب برخوردار نبود و با سکوت نسبی خود، به عنوان یکی از اقشار مؤثر در اجتماع، سهمی در پروسه منتهی به قرارداد سعدآباد داشته است و در آن شرایط، مصلحت، راهی جز پذیرش قرارداد مذکور باقی نگذاشته بود.

اما از آن زمان تاکنون شرایط به گونه دیگری است. جنبش دانشجویی مسلمان کوله باری از تجربه دارد و فعالیت آرمانگرایانه خود را در باب پرونده هسته ای، عملکرد مسئولان و سایر مسائل داخلی و خارجی با افت وخیزهایی انجام داده است؛ و از آن میان می توان به جرأت گفت که اگر اعتراضات پیدا و پنهان جنبش دانشجویی مسلمان به انتخاب علی کردان در سِمت وزارت کشور نبود و نامه های سرگشاده و سربسته و شب نامه با انتقادات شدید(که در صندوق نمایندگان مجلس گذاشته شد) و... در کار نبود؛ ممکن بود علی کردان برگزار کننده انتخابات ریاست جمهوری باشد و بهانه ای در دست فتنه انگیزان و مغرضان قرار می گرفت که شاید عواقب وخیم تری را در انتخابات ریاست جمهوری شاهد می بودیم.

جنبش دانشجویی سال گذشته در پی کشتار مسلمانان غزه نیز حداقل وظیفه خود را که تجمعات متعدد اعتراض آمیز در مقابل دفتر سازمان ملل و سفارت ها و دفتر حافظ منافع مصر بود، انجام داد و دست کم، فشار طبقه اجتماعی دانشجو را به مسئولان نظام منتقل نمود که اقدامات اندکی نیز توسط دولت در این زمینه انجام گردید.

اما در روزهای اخیر و در پی کشتار شیعیان صعده به بهانه مبارزه با گروه الحوثی و سوزاندن اسیران شیعه در زندان های آل سعود، برخورد قابل قبولی از جنبش دانشجویی مشاهده نمی شود. و حداقل واکنش ممکن در حد بیانیه ای اعتراضی شکل گرفته.

اگر فرض کنیم که چند ماه قبل در پی درگیری و کشته شدن 150 مسلمان اویغور توسط دولت چین، جنبش دانشجویی ترجیح نداد در فضای فتنه پس از انتخابات با فتنه انگیزان همراه و هم صدا شود و راهش را جدا کرد ( از آنها که یکسال قبل 1300 کشته و 4000 مجروح در غزه را ندیدند و فریاد مرگ بر اسرائیل و مرگ بر آمریکا را نپسندیدند و امسال نیز به تبعیت از محسن سازگارا در صدای آمریکا شعار" نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران" سرداده اند و در این میان ناگهان حس مسلمان دوستی یافته و برای انحراف افکار، شعار" مرگ بر چین" سر داده اند)؛ اما امروز در شرایطی که همین منحرفان به تبعیت از همان صدای آمریکا حمایتی نیز از شیعیان صعده در برابر جنایات آل سعود نکرده اند؛ جای توجیهی برای عملکرد جنبش دانشجویی مسلمان در مواجه با این جنایات باقی نمانده است و عدم واکنش مناسب توسط این جنبش جز تعبیر بر سستی و کوتاهی در انجام حداقل وظایف خود به شمار نمی آید. که البته تجمعات اعتراض آمیز در برابر صدا و سیما بواسطه سکوت نسبی این رسانه در برابر جنایات مذکور و دیگر دفاتر و سفارت ها در زمره کمترین اقدامات لازم به شمار می رود. فعالین جنبش دانشجویی باید بدانند که کوتاهی از سوی آنها و گروه های مشابه داخلی در امر مذکور و اموری مشابه، منجر به آن خواهد شد که 10 سال دیگر جوانانی به ناآگاهی نویسنده این مقاله، نه در مورد شیعیان صعده بلکه در موضوع فلسطین بپرسند:

«راستی، چرا این فلسطینیان به جای نشستن در کشور خودشان، در برابر اسرائیل و برنامه صلح و سازش آن کشور، مبارزه و جنگ افروزی کردند که کشور اسرائیل هم مجبور به مقابله نظامی با آنها شود؟!»

اندر احوالات خواستاران دیکتاتوری اقلیت و دانشجویان پیرو خط امام

سید وحید هاشمی — Tue, 10 Nov 2009 11:00:13 GMT

فیلم جالبی را درباره ١٣ آبان امسال دیدم که مشاهده آن خالی از لطف نیست!

جهت دانلود می توانید به اینجا یا اینجا بروید.

برای آنها که از دروغ متنفرند

سید وحید هاشمی — Fri, 30 Oct 2009 04:35:54 GMT

این روزها بحث دروغ و دروغگویی و دروغ ممنون و... فراگیر است. بعد از یادداشت هایی که اینجانب در طراحی فرداهای شوم پس از انتخابات ریاست جمهوری نوشته بودم ، عده ای از دوستان بر بنده خرده گرفتند که چرا تنها به دروغگویی های جناح رقیب احمدی نژاد پرداخته ام! گذشته از اینکه برای نویسنده جالب بود که یک طرف با شعار دروغ ممنوع، دروغ بگوید؛ اما تا آنجا که این یادداشت را بازخوانی کرده ام، فکر می کنم بنده دروغ ها و عملکرد طرف مقابل را هم در ابتدا و انتهای آن یادداشت اشاره کردم و ذکر کردم بحث دیگری دارم که زیاد به آن توجه نشده است.

اما قصد بنده در آن یادداشت و در این مجال بررسی میزان دروغ های طرفین نبوده و نیست. که اگر می خواستم به بررسی دروغ های عادی! بپزدازم بستر وسیعی می بایست به این امر تعلق می گرفت. می بایست میزان دستکاری تعاریف و آمار احمدی نژاد را (که از سوی رقیب، فراوان بدان پرداخته شده) ذکر می کردم و در مقابل، دستکاری نمودار ضریب جینی موسوی را با ترانکیت 0.38 علاوه بر جابجایی ارقام، بررسی می کردم.

اگر هدف ارائه لیست دروغ ها و دورویی های متداول انتخاباتی باشد؛ در آن صورت

باید دروغی را که زیاد از سوی رقیب به احمدی نژاد نسبت داده شده ذکر کنم و در مقابل، به دروغ خاتمی در جمع هواداران موسوی در مشهد درباره لایحه پولشویی اشاره کنم و استفاده ای که از آن دروغ به نفع خودش و موسوی و بر علیه احمدی نژاد برد را بررسی کنم.

می بایست به تابلوی دکتر میرحسین موسوی بر درب اتاقش در دانشگاه تربیت مدرس تا چند هفته قبل از انتخابات اشاره کنم و نیز پایان نامه های کارشناسی ارشد علوم سیاسی و رساله های دکترایی که دکتر میر حسین موسوی خامنه (با مدرک فوق لیسانس معماری) استاد مشاور و راهنمای آنها بوده است.

می بایست ارتقاء رتبه غیر قانونی پروفسور زهرا رهنورد ظرف 3 سال را بررسی کنم.

در مقابلِ مدرک تحصیلی علی کردان در کابینه احمدی نژاد، مدرک دانشگاه هاوایی مرتضی حاجی و سرحدی زاده در کابینه خاتمی و آقایان قبّه در شهرداری تهران و ... را بررسی کنم.

مصاحبه ها و نامه های امضا شده توسط دکتر سید محمد خاتمی وزیر ارشاد، رئیس کتابخانه ملی، مشاور رئیس جمهور و... در مدت 10 سال را بررسی کنم و اینکه چه شد پس از آن دیگر از او به عنوان دکتر یاد نشد.

تکذیب فیلم هاله نور را اشاره کنم و آنرا با تکذیب فیلم دست دادن خاتمی با دختران ایتالیایی مقایسه کنم و اینکه چگونه خاتمی در عیان چنان نمود و با تکذیبش دروغگو خوانده نشد، اما احمدی نژاد در جلسه غیرعلنی چنان گفت و با تکذیبش دروغگو خوانده شد؛

از گشت ارشاد یاد کنم و به مقایسه آن با گشت روح ا... متعلق به کمیته زیر نظر محتشمی پور در زمان جنگ و نیز گشت ثارا... و نیز گشت متعلق به جناح چپ سنتی زیر نظر اکبر گنجی بپردازم و میزان تندروی آنها که هرگز بابت عملکرد خود از تاریخ و مردم عذرخواهی نکردند را بررسی کنم. و مطالب متعدد دیگری را ذکر کنم و لینک دهم که ارزش بحث در آن یادداشت و در این مجال را نداشته و ندارد.

اما در این مجال، صرف نظر از دروغ های(احتمالاً!) عادی و متداول و تزویرها و دورویی های روزمره که شاهد آن هستیم، بحث من حتی بررسی مجدد دروغ های مبتنی بر توطئه بزرگ هم نیست. همان دروغ هایی که در یادداشت انتخاباتی در یک جمله خلاصه کردم: «این روند، حکایت از فرداهایی شوم به دست می دهد».

روند دروغ های همان جریانی که برایش مهم نبود کلّیت جامعه چه ذهنیتی داشته باشد؛ بلکه مهم آن بود که هواداران موسوی به این یقین برسند که نامزدشان بالاترین رأی را می آورد و در بدترین شرایط، دو برابر احمدی نژاد رأی خواهد داشت. و در مرحله بعد از این توطئه، مهم آن بود که هواداران موسوی و سپس دیگر اصلاح طلبان و عموم جامعه به این باور برسند که در انتخابات، برنامه تقلب وسیع وجود دارد و نهایتاً به این اعتقاد برسند که تقلب بزرگی که نتیجه انتخابات را معکوس کرده باشد رخ داده است. و الی آخر...

اما در هیچ یک از موضوعاتی که اشاره شد، از دروغهای عادی و سطح پایین گرفته تا دروغهای مبتنی بر توطئه، فکر نمی کنم صاحبان آنها، دروغ را به انتها رسانده باشند!

منظور بنده آنجاست که دروغ با لجن درآمیخته شده باشد. دروغی که پس از شکست در انتخابات، در آن بحران عدم مدرک تقلبِ مؤثر و فشار رقیب بر ارائه مدرک و انتظارات عمومی و پس از درگیری هایی که منجر به خونریزی گشته بود؛ در پی یافتن راه خروجی از بن بست و جلوگیری از سرنگونی خود و سرپا نگه داشتن نامزد مورد نظر خود، مسیر افکار عمومی را به کلی بر هم می زند.

همان راه حل کارآمدی که به زودی یافت شد: «تجاوز کردند، کشتند، سوزاندند و در بیابان رها کردند»؛ «تجاوز کردند، کشتند، سوزاندند و در قطعه 302 دفن کردند».

فکر می کنم تا این لحظه همگان متوجه شده اند که دست کم سعیده پورآقایی داستانش چه بود و چه شد. و بنده از همین نقطه شروع می کنم؛ چرا که نکته فراوان دارد. سعیده پورآقایی دختر مرحوم پورآقایی که برای هفتمین بار (به دلایلی که قابل حدس است) از خانه فرار کرده بود، با گذشت مدتی به یگانه دختر شهید پورآقایی تبدیل می شود که به واسطه «الله اکبر» گفتنش در خانه بازداشت شده، چندی بعد جنازه سوخته و تجاوز شده اش به خانواده نشان داده شده و بی صدا در قطعه 302 دفن شده. سوژه خوبی بود؛ برای آنها که حاضر به تولید هر دروغ کثیفی هستند!

سناریویی که جریان طراح، از رفتار با سعیده و اقدامات خانواده اش تا پیش از افشای دروغ پخش می نمود خواندنیست؛ سری به سایت نوروز و موج سبز آزادی و پارلمان نیوز بزنید. داستان ریز دستگیری، کشته شدن، در اسید سوختن و در قطعه 302 گمنام دفن شدن؛ جالب آن است که با افشای این دروغ و بازگشت سعیده به خانه، رویکرد دروغ پردازان به سرعت عوض می شود و آنها که تا دیروز این خبر را منتشر می کردند، امروز به تحلیل این قضیه و اینکه «آیا این یک دام اطلاعاتی برای جنبش سبز بوده است؟» می پردازند. و جالب تر آنکه «موج سبز آزادی» پیش از بازگشت سعیده و افشای این دروغ کثیف، در تاریخ 9 شهریور در اینجا جزئیات این حادثه تکان دهنده را « به روایت یکی از چهره‌های سرشناس دولت اصلاحات که بنا نیست نامش فاش شود » منتشر کرده است. متن این گزارش خواندنیست؛ با دقت بخوانید. همچنین همین سایت در تاریخ 8 شهریور در اینجا به افشای اطلاعات مربوط به این شهید دفن شده در قطعه 302 پرداخته بود و با تأکید بر اینکه: «در این دو روز جزئیات آن را مورد بررسی قرار دادیم و از صحت آن مطمئن شدیم»، با همت فراوان به افشاگری در این خصوص پرداخته بود. و فردای آن روز هم در اینجا بیشتر به داستان پردازی خود ادامه داده بود. و همکنون پس از بازگشت سعیده همه چیز را انکار می کند و آنچه را که با تحقیقات و از زبان چهره سرشناس دولت اصلاحات بیان کرده اند، دام اطلاعاتی می خوانند؛ بی آنکه نام این چهره سرشناس را اعلام نمایند.

اما سؤال مهم اینجاست؛

جریانی که می تواند دختر یک مرحوم را که از خانه فرار کرده، پس از مدتی به یگانه فرزند شهید تبدیل کند که اینچنین دستگیر شده و تجاوز شده و آنچنان کشته شده و سوخته و مخفیانه در قطعه 302 دفن شده، و مجلس ختم بگیرد و میرحسین موسوی و کاتوزیان را به آن مجلس ختم ببرد و... آیا می تواند باز هم چنین اقدامی انجام دهد؟

تولید کردن ترانه موسوی هم برای این گروه کار دشواری نیست. ترانه موسوی را دستگیر کردند؛ به او تجاوز کردند؛ او را کشتند؛ سوزاندند؛ و در بیابانهای قزوین رها کردند. کسی هم پاسخ نداد که پدر و مادر این ترانه کجایند؟ چه کسی جنازه نیم سوخته این دختر تهرانی را در بیابانهای قزوین یافته؟ چه کسی شناسایی کرده؟ کجا و در کدام کلانتری پیدا شدن این جنازه، صورت جلسه شده؟ خانواده اش چگونه او را یافتند و شناسایی کردند؟ آیا خانواده او عکس رسمی و با حجابش را تحویل منتشرکنندگانِ خبر کشته شدنش دادند؟ از روی کدام علامت هویتی این جسم نیم سوخته را شناسایی کردند؟ در کدام سردخانه او را شناسایی کردند؟ چرا هیچ تصویری از محل دفن او که گفته می شود در روستای دورافتاده وازیوار است وجود ندارد؟ نمی پرسیم عکس جنازه نیم سوخته اش کجاست! بلکه نشانی آموزشگاهی که ادعا شده او قبلاً آنجا آموزش آرایشگری می داده کجاست؟ در کدام دانشگاه یا مدرسه درس خوانده است؟ چگونه ممکن است یک جوان 28 ساله که آموزش آرایشگری هم می داده و چنین حادثه ای بر او رفته بیش از یک دوست نداشته باشد که از او حمایت کنند؟ چه راهی برای تشخیص وجود خارجی چنین ترانه ای در عالم وجود دارد؟ چرا خانواده این ترانه تاکنون هیچگونه تماسی با دیدبان حقوق بشر یا سازمان عفو بین الملل یا مجلس یا دیگر گروه های زنان نداشته اند تا وجود خارجی آنها ثابت شود؟ چرا تنها اطلاعات منتشر شده در سایت ها در این باره، منسوب به یک نفر دوست نامشخص و 2 وبلاگ با منبع نامعلوم است؟ چرا باید پدرو و مادر فرضی ترانه در حالی که ادعا می شود تحت فشار نیروهای امنیتی بوده اند، در تماس تلفنی آن یک نفر دوست ترانه افشا کنند که جنازه سوخته او را در بیابان های قزوین یافته اند ولی تنها از ذکر زمان و مکان تشیع پیکرش خودداری نمایند؟

بگذریم که خبر بیست و سی چون اصلا ترانه ای با مشخصات مذکور نیافت؛ برای جهت دهی افکار عمومی با خانواده یک ترانه موسوی دیگر مصاحبه کرد. اما پاسخ گروه مقابل هم جالب بود؛ که در جواب، یک نمونه ترانه موسوی زنده در فلان کنسرت موسیقی معرفی نمودند (که معلوم هم نشد نام او مستعار است یا ثبت شناسنامه ای).

در حالی که موضوع خبر بیست و سی، انکار وجود یک ترانه موسوی مرده با مشخصات مذکور بود. که بهتر بود اهالی موج سبز آزادی، چریک آنلاین، نوروز و دیگر دوستان دست کم آدرس منزلی که یک عدد ترانه موسوی درآن بوده و دیگر نیست را اعلام می کردند، یا خانواده این ترانه را با دیدبان حقوق بشر و یا گروه های حمایت از زنان و ... ارتباط می دادند تا مثل حادثه رخ داده بر خانواده بنی یعقوب در سال 86 از آنها هم حمایت کنند، یا نشانه هایی از فرد یابنده جنازه در بیابان و شناسایی کننده او می دادند، یا نشانه پرونده ای که در کلانتری از یافتن جنازه ای در بیابان تشکیل شده می دادند، یا تصویر قبری که پس از تحویل جنازه به خانواده در آن مدفون شده را منتشر می کردند، و یا حداقل مثل سعیده پورآقایی برایش مجلس ختم می گرفتند و با دو نفر که در تدفین او حضور داشته اند مصاحبه می کردند.

اما جالب تر آنکه منبع اصلی این خبر(وبلاگ چریک آنلاین) پس از مدتی در اینجا اعلام می کند که پدر ترانه موسوی درگذشت! و به همین سادگی دنیا را از وجود پدری که نیاز به حضور و دادخواهی او باشد خالی می کند!

باز هم بی آنکه کسی پاسخ دهد پدر او در کجا دفن شده؟ محل کار پدر ترانه که دندانساز معرفی شده در کجاست؟ همکاران دندان ساز پدر او که بتوانند خبر درگذشت وی را تأیید کنند کجا هستند؟ مجلس ختم پدر او کجا و در چه زمانی برگزار می شود؟ اقوام و آشنایان پدر مرحوم او کجایند؟ و این در حالیست که در همین خبر بی آنکه تلاشی برای شفاف سازی گردد، جزئی ترین اطلاعات از جُثه فیزیکی مادر ترانه ارائه می شود: « زنی نسبتاً بلند قد و کمی چاق با موهای کوتاه سفید، پوست سفید و برآمدگی‌ شبیه به غبغب ناشی از گواتر در سمت راست گلو»، که نویسنده تلاش دارد رابطه نزدیک چریک آنلاین با خانواده ترانه را بیان کند!

اما موضوع ترانه واقعیِ! مفروض، همچنان با همت فراوان توسط امثال چریک آنلاین، موج سبز آزادی و نوروز منتشر می شود. بگونه ای که انسان اگر نداند تصور می کند شاید واقعاً ترانه موسوی با مشخصات مذکور در تهران وجود داشته که دوستانی او را در لباس نظامی دستگیر کرده اند؛ آن اعمالی را که منتشر کرده اند، روی او انجام داده اند و سپس در روستایی در مازندران دفنش کرده اند؛ که اینچنین با اطمینان درباره او سخن می گویند! و شاید تصاویر جنازه و محل دفن او در روستای وازیوار هم نزد خودشان محفوظ است تا اگر لازم شد آنرا هم منتشر کنند!

اما جالب تر از همه، خبر چهلمین روز درگذشت ترانه موسوی بود که چریک آنلاین در اینجا ذکر کرده و عنوان نموده: « در صورتی که تمایلی به تجمع برای چهلمین روز درگذشت ترانه موسوی وجود داشته باشد و این تجمع به صورت رسمی از سوی رسانه‌های تحت اختیار سبزها اعلام شود، چریک آنلاین نشانی منزل ترانه موسوی را منتشر خواهد کرد. »

اما ظاهراً دروغ بودن این داستان برای سران رسانه‌های تحت اختیار سبزها نیز مشخص بود که تنها به انتشار اخبار کشته شدن ترانه بسنده کرده و از کنار مراسم چهلم او گذشتند و لذا چریک آنلاین هم مجبور به تولید آدرس منزل ترانه و سپس انتشار آن نشد!

به هر حال، ترانه موسوی تجربه خوبی برای این جریان بود تا تجربه های دیگری نیز همچون سعیده پورآقایی اجرا شود؛ پس در مورد سعیده اشکالات سناریوی قبلی تا حدی اصلاح شد. لذا برایش محل دفن در قطعه 302 (قطعه بی نام و نشان ها) انتخاب شد و مجلس ختم علنی هم برگزار شد و اینکار پس از تماسهای مکرر و دیدارهای حضوری با مادر او و زمینه سازی کامل انجام گردید.

جالب است؛ که این جریان با کوله بار تجربیات امنیتی و اطلاعاتی در دوره اصلاحات و آزمون های خود در ماه های اخیر و... بسیار بر فعالیت خود افزود! آنچنان که پس از شلیک گلوله به احمد کارگر نجاتی در اغتشاشات اخیر با اسلحه کالیبر نامتعارف در نیروهای نظامی ایران (که خود بسیار جای بحث و تحلیل دارد) و بستری شدنش در بیمارستان، نام او در لیست 72 نفره! شهدای!! جنبش سبز!!! قرار می گیرد. او نیاز به محل دفن دارد؛ پس در قطعه 215 بهشت زهرا بالای قبر «مهدی نجاتی کارگر» که در سال 81 فوت شده، تابلوی «مرحوم احمد کارگر نجاتی» نصب می شود! و محل کشته شدنش در بیمارستان اعلام می شود، و زمانی که او به عنوان تنها مجروح اغتشاشات اخیر با نام احمد کارگر نجاتی، پس از ترخیص از بیمارستان در وبلاگش خبر زنده بودنش را اعلام می کند و توطئه دیگری را افشا می کند؛ مستقیماً به روش های مختلف تهدید می شود و البته در این میان نقش حامیان رسانه ای و عملیاتی این جریان در خارج، جهت تخریب احمد کارگر نجاتی نیز قابل توجه است.

این جریان با همکاری حامیان خارجی آنها، رضا 15 ساله ای تولید می کند که در تجمعات پس از انتخابات دستگیر شده؛ بارها به او تجاوز شده و سپس رها شده؛ که اگر خواست خدا و همت ویژه و پشتکار نیروهای امنیتی و اطلاعاتی نبود افشای این سناریو نیز هرگز صورت نمی گرفت.

این جریان همان جریانیست که بیش از یک ماه لیست 72 نفره ای از شهدایش منتشر می کند و بر طبل مظلومیتش می کوبد، هر چند که در آن لیست، محسن ایمانی کشته شده در کوی دانشگاه باشد و او در مقابل دوربین ها همراه کارت شناسایی خود زنده بودنش را اعلام نموده باشد و دیگر شهدایی که وجود خارجی ندارند!

و در نهایت بعد از بیش از یک ماه 72 نفر سازی و کشتن 47 نفر در این لیست، و پس از مصاحبه چند نفر از این افراد در بیست و سی، سایت نوروز مجبور می شود آن 47 نفر اضافه را مجدد زنده کند و بگوید:« 25 نفر کشته شده قطعی اند و دیگر اسامی قابل بررسی و تحقیق هستند(!)». یعنی همان آماری که از سوی دولت نیز تأیید شده و تا 30 نفر نیز اعلام شده بود. بعلاوه آنکه دست کم 8 کشته دیگر نیز از فعالین بسیج بوده اند که در این مدت توسط عوامل اغتشاش و ترور کشته شده اند.

هرچند که در آن لیست 25-30 نفره از قربانیان حوادث شوم پس از انتخابات، مواردی هم از مردم عادی بوده اند که در توطئه کثیف براندازان داخلی و یا خارجی کشته شده اند و نمونه بارز آن، ندا آقاسلطان است؛ که دست کم از 30 دقیقه قبل از شلیک گلوله در میان تجمعات روز 30 خرداد زیر نظر دوربین ها بوده و تعقیب شده، و پس از شلیک گلوله از فاصله نزدیک (از سنخ همان گلوله نامتعارف که به احمد کارگر نجاتی برخورد نمود)، توسط ضاربی که به گفته آرش حجازی(شاهد عینی) همانجا توسط مردم دستگیر شده و سپس رها شده، هیچ تصویری از ضارب گلوله گرفته نمی شود! و در کمتر از 12 ساعت فیلم لحظات جان دادن ندا آقا سلطان به طور وسیع منتشر شده و به حکومت نسبت داده می شود.

و البته جهت نسبت دادن کشته شدن او در یک خیابان آرام با حضور او در تجمعات، به مرور فیلم هایی از حضور ندا در تجمعات که در آنها سعی می شود قربانی، مورد تعقیب دوربین قرار نگیرد منتشر می شود. (که از آن جمله می توان به فیلم 1 :حضور قربانی همراه با استاد موسیقی در میان تجمع؛ فیلم 2: حضور او همراه استاد موسیقی درخیابان های درگیر تجمع و فیلم 3: لحظاتی پیش از صدای شلیک گلوله اشاره نمود. همچنین اظهارات راننده حامل ندا به سوی بیمارستان نیز جالب توجه است.)

اما جریان سازی بر علیه حکومت متوقف نمی شود و پس از تجربیات فراوان و عملیات های مختلف، این بار نیاز به عملیات ربودن انسان و نسبت دادن به نیروهای نظامی و امنیتی به نظر می رسید! تا این مرحله آموخته بودند که در سناریو نباید فرد ناشناسی مورد استفاده قرار گیرد بلکه این فرد می بایست سرشناس و یا فرزند فردی سرشناس باشد و البته می بایست از خودشان می بود تا احتمال عدم موفقیت آن پایین آید. پس دختر جواد امام که پدرش در بازداشت قرار داشت انتخاب گردید. اما چون نمی توانستند دختر جواد امام را برای همیشه مخفی کنند لازم بود پس از آنکه کسانی او را ربودند، با گذشت مدتی فرد دیگری نیز او را در بهشت زهرا با چادر و مقنعه پاره بیابد و در دفتر بهشت زهرا صورت جلسه کند. و شاید تصور کرده اند که چنانچه در خبر مربوط به ربودن این دختر ذکر کنند که وی پس از دستگیری با خانواده اش تماس گرفته و اظهار داشته: چادر از سرش کشیده اند و به او گفته اند تو لیاقت چادر نداری، احتمالاً خوانندگانِ این خبر، باور می کنند که ربایندگان، واقعاً نیروهای امنیتی و نظامی بوده اند.

و این است روند گذشته ای شوم که حکایت از فرداهایی شوم تر بدست می دهد.

به ر استی که پیش از انتخابات کسی انتظار اجرای چنین برنامه های شومی را نداشت.

آری، سران و جریان سازهای سبز فرموده اند: سبزها همچنان ایستاده اند!

پس به آنها باید گفت در حد توان تلاش کنید که ما نیز در حد توان تلاش می کنیم. و منتظر باشید که ما نیز منتظریم...

.........................................................................

پی نوشت:

مطلبی را دوستی در نظرش اشاره کرد که لازم می دانم اینجا هم ذکر نمایم.

باید فرق گذاشت بین سران و جریان سازهایی که برخی توطئه ها را پیاده کرده اند و کسانی که کلام آنها را باور نموده اند.

و روی سخن این متن نسبت به برخی جریان سازها و خط دهنده ها و مجریان توطئه ها می باشد که کم و بیش مشخصند.

در این بین، اما حساب میرحسین موسوی هم جداست-که در یادداشتی بر طراحی فرداهای شوم به آن اشاره نموده ام و ضعفش را بیان کرده ام- امیدوارم سوء تفاهم برای رأی دهندگان به هریک از نامزدهای انتخاباتی پیش نیامده باشد.

مخملباف! بیش از این مخمل نباف

سید وحید هاشمی — Wed, 14 Oct 2009 11:29:00 GMT

یک مطلب را دلم نمی آید که ذکر نکنم و آن مصاحبه مخملباف با رادیو فرانسه در ساعت 1 بامداد 23 خرداد است. در این مصاحبه که در اینجا می توانید فایل صوتی آنرا دانلود کنید، چندین مطلب نهفته که بسیار جای تأمل دارد.

هنگام این مصاحبه مشخص است که یک وعده اعلام نتایج از سوی وزارت کشور(کامران دانشجو) بیان شده است.

مخملباف که خود را نماینده مسئول ستاد موسوی پس از قطع تلفن ها معرفی می کند اخباری مستقیماً از سوی ستاد موسوی اعلام می کند. قرار است اخبار انتخابات را بیان نماید اما ظاهراً مطالبی دیگر پیرامون فرداهایی شوم می بایست بیان کند.

وی پس از ذکر درگیری ستاد تبلیغاتی قیطریه می فرماید از وزارت کشور به موسوی اعلام کرده اند که پیروز انتخابات است و بیانیه پیروزی اش را آماده کند! و موسوی گفته در چند ساعت آینده آنرا اعلام می کنم. و از همان وزارت کشور به روزنامه های اصلاح طلب گفته شده که پیروزید اما حق ندارید برای فردا تیتر پیروزی بزنید، به رهبری هم گفته شده پیروز انتخابات، موسوی است و ایشان هم قبول کرده اند و ...

یک نکته:

آنچنان که در این مصاحبه ذکر شده، به موسوی گفته اند که بیانیه پیروزی اش را آماده کند و او گفته در چند ساعت آینده اعلام می کنم، و می دانیم که موسوی در ساعت 23 رسماً پیروزی اش را اعلام کرده. بدین معنی که در صورت صحت این موضوع، ساعت ها پیش از شمارش آراء به موسوی چنین خبری داده شده.

چند سؤال:

1. تشخیص و اعلام پیروزی یک کاندیدا از سوی وزارت کشور به عنوان مجری انتخابات در چه زمانی می تواند صورت پذیرد؟ ساعت ها پیش از شمارش؟ و یا پس از شمارش؟

2. این مورد که چند ساعت قبل از شمارش آراء، وزارت کشور به موسوی خبر پیروزی بدهد و بگوید بیانیه پیروزیت را آماده کن از سوی چه کسی در وزارت می تواند بیان شود؟ از سوی وزیر کشور؟ یا معاون انتخاباتی اش کامران دانشجو؟ یا از سوی آن کارمندان شریف وزارت کشور که وصفشان در یادداشت قبلی گذشت؟ یا از سوی آبدارچی وزارت؟

3. چرا باید وزارت کشور چند ساعت پیش از شمارش به موسوی بگوید بیانیه پیروزی ات را آماده کن؟ آیا عجله ای در کار بوده؟

4. مگر وزارت کشور می تواند همچون ستاد موسوی در ساعت 14 روز انتخابات با علم غیب، نتیجه رأی های ریخته شده و شمارش نشده از 21 استان را بداند و موسوی را بالاترین رأی تا آن لحظه شناخته باشد؟

5. راستی مگر نیازی بود که به روزنامه های اصلاح طلب خبر بدهند که شما پیروزید اما حق ندارید فردا تیتر پیروزی بزنید؛ در حالی که روزنامه ها حداکثر ساعت 24 زیر چاپ می روند و اگر تا آن ساعت به آنها خبر پیروزی داده نشود خود به خود خبری از پیروزی چاپ نخواهد شد؟

6. اگر برنامه کودتای انتخاباتی از سوی مجریان انتخابات در دست باشد، به نظر شما ممکن است به چنین حماقت عظیمی دست بزنند و قبلاً خبر پیروزی واقعی موسوی را به خودش گفته باشند؟

7. گوینده، رهبر را، نادان تصور نموده که از سوی وزارت کشور پیش از شمارش آراء به ایشان پیروزی موسوی را اعلام کنند، و ایشان بگویند: «باشه»؟!؟ و یا مردم را، ابله فرض نموده که چنین مطالبی را به وزارت کشور و رهبر نسبت دهد و مردم شنونده(صرف نظر از هواداران) باور کنند؟؟ و یا خودشان به حد اعلا، ابله هستند که کارمندان شریف به آنها چنین مطالبی را بگویند و خودشان باور نمایند و به دیگران هم بگویند؟؟ و یا اصلاً این داستان از اساس ساخته و پرداخته مخملباف و ستاد موسوی می باشد؟؟

8. به نظر شما کودتا از سوی وزارت کشور در دست اجرا بود و یا از سوی جریان حامی موسوی؟؟